چون رفته‌رفته بر شدت اين نابسامانىها افزوده مىشود ، واكنش اين امر نامطلوب از ديرزمانى به اين طرف در كليهء محافل پزشكى جهان پيدا شده و انعكاس آن به محافل پزشكى ايران هم كشانده شده است ، چنان‌كه دكتر ابو تراب نفيسى ، استاد دانشكده پزشكى دانشگاه اصفهان ، شانزده سال پيش در مجلهء « پزشكى و جراحى » ، اخيرا هم در مجلهء علمى « نظام‌پزشكى ايران » سلسله مقالاتى با عنوان « بيمارىهايى كه به وسيله پزشك به وجود مىآيد » درج كرده است و دكتر ناصر گيتى ، استاد فارماكولوژى و فيزيولوژى تجربى دانشكده پزشكى دانشگاه تهران ، نيز طى يك سخنرانى مهيج با عنوان « پزشك شفابخش است يا بيمارىبخش » زيان داروها و درمان‌هاى كنونى را به تفصيل بيان كرده است . در كشورهاى اروپا و آمريكا ، از اوايل قرن بيستم تاكنون ، صدها جلد كتاب دربارهء خطرات و زيان‌هاى غير قابل جبرانى كه از راه درمان‌هاى كنونى عايد بيماران مىشود ، چاپ شده و مقالات بىشمارى نيز در مطبوعات پزشكى و غير پزشكى دراين‌باره به طبع رسيده و نتيجهء همهء آن‌ها اين بوده است كه گروه كثيرى از پزشكان باوجدان اروپا به‌كلى از مكتب رسمى و كلاسيك پزشكى كنونى روگردان شده و براى درمان بيماران به مكتب‌هاى ديگرى ، از قبيل هوميوپاتى ، طب طبيعى ، معالجه به وسيلهء گياهان دارويى ، شير ، پراكتى و . . . متوسل شده‌اند . اين كار اساسى و مهم را بايد حقا محافل رسمى و كلاسيك ، يعنى دانشكده‌هاى پزشكى جهان انجام دهند و در اين راه پيش قدم بوده و نسبت به كليه اصول و موازين پزشكى كنونى تجديدنظر كرده و با كمال بىطرفى و بدون كوچك‌ترين تعصب بحث و انتقاد كنند كه متأسفانه نكرده و نمىكنند و اگر بگويم علت آن اين است كه به قول دكتر الكسيس كارل در كتاب انسان موجود ناشناخته : « تمدن جديد در همه عدم مسئوليت تلقين مىكند » ، سخنى به گزاف نگفته‌ام ( العاقل يكفيه الاشارهء ) . بنابراين ، ترديدى نيست كه امروزه از يك سو ، توجه به سجاياى اخلاقى پزشك و از سوى ديگر ، ارزشيابى معلومات پزشكى ، بيش از هر زمان ديگرى ، بايد مورد نظر باشد ، به اين جهت ما لازم مىدانيم « علم اخلاق پزشكى » را در دو بخش بزرگ به ترتيب زير شرح دهيم : 1 . وظايف پزشك از نظر سجاياى اخلاقى