علت اينكه پزشكان اين حقيقت مسلّم را انكار مىكنند ، اين است كه از خواص درمان‌بخش منابع موجود در طبيعت اطلاع ندارند و اگر هم داشته باشند ، اطلاعاتشان بسيار محدود و جزئى و احيانا ناقص و غلط است و به‌هرحال ، مقدار خوراك و طرز استعمال داروهاى طبيعى را در موارد مختلف بيمارىها نمىدانند مثلا آيا در ده هزار طبيب موجود در ايران يكى هست كه بداند سيب خوراكى را مىتوان به عنوان ضدّ سم ، ضد جانوران و ضد عفونت‌هاى ميكروبى تجويز كرد و از آن نتايج گران‌بها گرفت ؟ اين را مسلّما پزشكان فعلى ايران نمىدانند ولى ابن سينا و ساير پزشكان قديم مىدانستند . يكى از بزرگ‌ترين محسنات دانستن آن‌ها اين بود كه در هر نقطه دورافتاده‌اى ، كه به هيچ‌يك از گياهان دارويى دسترسى نداشتند ، از انواع گوناگون ميوه‌ها ، سبزىها ، بقول ، حبوب و ساير مواد غذايى استفاده مىكردند و از آن‌ها نتايج درمانى درخشانى مىگرفتند ؛ مثلا ، سيب خوراكى را به تنهايى و بدون كمك هيچ ماده ديگرى براى درمان انواع اسهال‌هاى عفونى و حتى ديسانترى ( اسهال خونى ) تجويز مىكردند ، ابن سينا دراين‌باره مىنويسد : المشوى فى العجين ينفع من الدود و من ذو سنطاريا اگر سيب خوراكى را در خمير گرفته در تنور بريان كنند براى درمان كرم روده و معالجه اسهال خونى سودمند است . و در مخزن الادويه نيز چنين مىخوانيم : پختهء سيب در خمير جهت اسهال دموى نافع است . باور كنيد پزشكان اروپا براى اين نوشته‌ها ، كه در هزار سال پيش از مبدأ قانون ابن سينا به آن‌ها رسيده و در طول مدت اين هزار سال نسل بعد نسل از كتابى به كتاب ديگر نقل شده و هم‌اكنون در دست آن‌ها است ، كمال اهميت را قايل‌اند و عدهء زيادى از پزشكان فرانسه ، آلمان ، انگلستان و ساير كشورهاى اروپا آن‌ها را به صورت تأليفات متعددى با عناوين مختلف چاپ و منتشر مىكنند و به سبب استقبال عجيبى كه تودهء عمومى و طبقات مختلف مردم آن قاره نسبت به درمان‌هاى طبيعى و مخصوصا گياهان دارويى ابراز مىكنند ، كتاب‌ها مرتبا ، همه‌ساله تجديد چاپ مىشود .