عجيب و غريب‌ترى است و بنابراين ، نه تنها در دوران دانشكده ، بلكه پس از ورود به جامعه و در دوران طبابت خود نيز ، جز همان اسپسياليته‌هاى دارويى ، عوامل ديگرى را به عنوان دارو نمىشناسد و چون نمىشناسد به مصداق « الانسان عدوّ لما جهله » [ ( انسان دشمن چيزى است كه نمىداند ) ] كسانى را كه معتقد به آن‌ها هستند به نظر استهزا و تمسخر مىنگرد . من آشكارا مىبينم كه نه تنها پزشكان بلكه استادان علوم ، حتى در كشورهاى متمدن مغرب‌زمين نيز ، به مصداق اين گفته دكتر الكسيس كارل : « هرچه باشد دانشمندان نيز تحت تأثير افكار روز قرار مىگيرند » ، در جريان سيل‌آساى افكار عمومى ، كاملا رنگ محيط علمى را به خود گرفته و اعتقادات غلطى پيدا كرده‌اند كه اگر روزى برملا شود ، به شخصيت آنان سخت لطمه مىزند . اگر با نظرى دقيق ، اكتشافاتى را كه هر روز در جهان پزشكى رخ مىدهد يا مطالب علمى تازه‌اى را كه عرضه مىشود ، مورد مطالعه قرار دهيم ، خواهيم ديد بسيارى از اين اكتشافات و مطالب درحقيقت ، اصلاح خطاهاى گذشته است و اين خطاهاى گذشته كه در هر عصر و زمانى فوق‌العاده زياد وجود داشته و دارد ، غالبا بر اثر وضع يك نظريهء غلط علمى و تبليغات در اطراف آن و انتشار سريع و دهان‌به‌دهان شدن مطلب ، جزء اعتقادات عمومى شده و با تلقينى روحى در ذهن دانشمندان رسوخ پيدا كرده و مد روز شده است ، ولى پس از چندى كه تحقيق مزبور از نظر نفوذ در افكار سير صعودى خود را پيمود ، كم‌كم بر اثر مشاهدات و تجربيات مختلف ، سستى و بىاعتبارى آن معلوم مىشود و از مقام و منزلت خود سقوط مىكند . ناگفته نماند كه گاهى اين خطاها جزئى است و چندان مدتى هم طول نمىكشد كه به آن‌ها پى مىبرند ، ولى در بعضى موارد خطاهاى پزشكى بسيار بزرگ و اساسى و به‌منزله يكى از پايه‌هاى اصلى علم طب ، مدت چندين سال بلكه گاهى يك قرن و حتى بيشتر از آن دوام پيدا مىكند . پرواضح است كه در طول اين مدت مديد بشريت از لطمات و زيان‌هاى اين خطاها مصون نبوده و نخواهد ماند . جالب اينجا است كه پس از توجه به خطاهاى مزبور ، به‌جاى اينكه آن را اصلاح خطا بنامند ، با سروصداى زياد آن را به حساب يك