دارويى را پر كرد و با سم‌پاشىهاى خاصى ، كه از راه‌هاى به‌خصوص به عمل آمد ، گياهان دارويى را در همهء محافل پزشكى جهان بدون اثر درمانى قلمداد كردند و در ذهن افراد جامعه و به‌ويژه در مغز پزشكان ، چنين تلقين كردند كه گياهان دارويى ، اصلا خواص درمانى ندارد و آنچه كه در قديم به عنوان درمان مصرف مىشد و مؤثر واقع مىگرديد ، علتش اثر روانى و تلقينى طبيب و بيمار بوده نه اينكه واقعا خود گياه اثرى داشته باشد . خوشبختانه ، از آنجا كه آفتاب حقيقت ، هميشه در زير ابر باقى نمىماند ، كم‌كم از يك طرف زيان‌هاى متعدد داروهاى شيميايى پزشكى جهان آشكار شد و خطرهاى فاحش و مرگ‌وميرهاى زياد كه نتيجهء تجويز و مصرف اين داروها بود ، طبق آمارهاى منتشرشده از طرف دانشگاه‌ها و بيمارستان‌ها به اثبات رسيد و موجى از مخالفت با درمان بيمارىها به وسيلهء داروهاى شيميايى ، در مطبوعات و راديو و تلويزيون‌ها منعكس شد . از طرف ديگر ، درست به موازات ثابت شدن زيان‌هاى غير قابل انكار داروهاى شيميايى ، توجه محافل پزشكى جهان مجددا به عوامل طبيعى ، به‌خصوص گياهان دارويى ، معطوف شد . تا اينكه دانشكده‌هاى داروسازى جهان ، اساسا يكى از رشته‌هاى تدريسشان بررسى گياهان دارويى است از نظر شناسايى گياهان و وجود مواد مؤثرى كه در آن‌ها هست و براى درمان انواع بيمارىها مفيد واقع مىشود . بنابراين ، از قرن‌هاى گذشته ، باوجود به كار بردن مواد شيميايى براى درمان بيمارىها ، مطالعه وجود مواد مؤثر در گياهان نيز متوقف نشده و ادامه داشته است . از طرف ديگر ، از همان چند قرن پيش همواره پزشكانى در كشورهاى مختلف پنج قاره جهان وجود داشتند كه پيرو طب گياهى بوده و بيماران را به وسيلهء عوامل طبيعى و گياهان دارويى درمان مىكردند و كتاب‌هايى دراين‌باره تأليف كرده‌اند و انجمن‌ها و سازمان‌هايى براى رواج آن تأسيس كرده‌اند و چون تحصيلات پزشكى من به زبان فرانسوى بوده و چند سال در پاريس براى تحقيقات ويژه در طب قديم به سر مىبردم ، اكنون نزديك به پنجاه كتاب از مؤلفين مختلف در خواص درمانى گياهان دارويى به زبان فرانسوى دارم كه آن‌ها را در موقع لزوم مورد مطالعه قرار مىدهم و اينك براى اينكه اهميّت اين مسئله معلوم شود ، دو كتاب از آن‌ها را معرفى مىكنم :