و در اقحوان كه آن نيز نوعى بابونه است مىنويسد : جهت قراقر معده « 2 » و شرب نيم مثقال آن با سكنجبين جهت برانگيختن اشتها نافع است . البته همهء اين‌ها ، كم‌وبيش در قانون ابن سينا نيز مندرج است كه قرن‌ها در دانشكده‌هاى پزشكى اروپا تدريس مىشده است و اروپاييان ، نسل به نسل ، اين خواص گياهان طبى را از كتابى به كتاب ديگر نقل كرده‌اند ، تا اينكه امروز هم در كتاب‌ها آن‌ها را مىبينيم ، منتها پس از اينكه علوم ، مخصوصا علم شيمى ترقى كرد ؛ شيمىدان‌ها در آزمايشگاه‌ها به آزمايش اين گياهان طبى پرداخته ، موادى از آن‌ها استخراج كردند و پزشكان و فيزيولوژيست‌ها اين گياهان را عينا در حيوانات آزمايش كرده و درحقيقت صحت گفتار پزشكان قديم ايران را تأييد و تصديق كردند . در خاتمه اين بحث ، گوييم شليمر ، كه يك پزشك گياه‌شناس هلندى بوده است ، در زمان ناصر الدين شاه قاجار به ايران آمده و در مدرسه دار الفنون به تدريس طب پرداخته و كتابى در گياهان طبى تأليف كرده است كه در مدت 90 سال اخير همواره مورد استناد اهل علم بوده است . در مبحث بابونه مىنويسد : ايرانيان به خواص طبى بابونه آشنايى دارند و آن را مانند سبزى در آش و خورش به كار مىبرند . ما بابونه را نيز همانند هزاران چيز مفيد ديگر ، از دست داديم و به عبارت درست‌تر سيل تمدن اروپا آن‌ها را از بين برد و در رديف باورهاى خرافى قرار داد .

--> . قولنج تشنجى ( 2 ) . نفخ معده