با اين‌همه ، اذهان عمومى پزشكان دنيا به سبب نفوذ تبليغات جديد حاضر به قبول اين حقيقت نيستند . اسطوخودوس علاوه بر تأثيرى كه روى باسيل‌هاى تيفيك دارد ، بر استافيلوكوك و ساير ميكروب‌هاى عمومى نيز مؤثر است ، به اين جهت - به‌طورىكه لئونس كارليه و ديگران ثابت كرده‌اند - اين گياه براى درمان تمام عفونت‌هاى مجارى تنفس ، آسم ، سياه‌سرفه و گريپ مفيد واقع مىشود . حتى به‌طورىكه پلانشون در كتاب مفردات پزشكى مىنويسد از نظر خواص ضد عفونى و التيام‌دهنده‌اى كه دارد ، آن را براى پانسمان زخم‌ها به كار مىبرند . ( به صورت پمادهاى اسانس‌دار ) . پلانشون مىنويسد : « از گل اسطوخودوس ، ماده‌اى استخراج مىكنند كه در التيام زخم‌ها مؤثر است » . پزشكان قديم ايران بر خاصيت ضد عفونى اسطوخودوس واقف بوده و آن را براى درمان عفونت اخلاط به كار مىبردند . مخصوصا در كتاب قرابادين كبير ، جلد اول ، صفحه 204 ، چاپ هند ، مىنويسد : طبيخ آن تا سه درهم ( هر درهم معادل 5 / 3 گرم است ) در امراض سينه و سعال [ ( سرفه ) ] و نزلات از زوفاى خشك قوىتر است . چنان‌كه گفتيم لئونس كارليه نيز در كتاب خود به همين مطلب اشاره كرده و آن را براى درمان عفونت‌هاى مجارى تنفس ، آسم ، سياه‌سرفه و گريپ مفيد دانسته است . مهم‌ترين خاصيت اسطوخودوس كه از آن مىتوان به‌طور عموم استفاده كرد ، خاصيت خواب‌آور آن است . پلانشون در صفحهء 1868 ، كتاب مفردات پزشكى مىنويسد : تجربيات كدك و مونيه و لزيور نشان داده است كه اسانس اسطوخودوس از راه جهاز هاضمه و تزريق تحت جلدى يك خواب‌آور واقعى است . هم‌چنين قابليت تحريك مغز و نخاع را كم كرده و يك نوع مخدر خواب‌آور مىباشد . ولى براى اينكه اثر خواب‌آور اسطوخودوس زيادتر شود آن را با سنبل الطيب ( و الريان ) مخلوط ، سپس آن را تجويز مىكنند ، به‌اين‌ترتيب كه شب هنگام خواب پنج گرم