ياد اوست كه آرامشى در دل به وجود مىآورد و پناهگاه مطمئنى است براى كسانى كه پناهگاه مادى زندگى را از دست مىدهند . اينجاست كه ما به‌صراحت اعلام مىداريم كه تنها اعتمادبه‌نفس كافى نيست ، درست است كه اعتماد به نفس ضامن موفقيت و عامل به ظهور رسانيدن استعدادهاى نهفتهء آدمى است و انسان در سايه آن مىتواند بر مشكلات زندگى فائق آيد ولى ما به‌خوبى مىدانيم كه در هر حال نيروى انسانى نيرويى محدود و پايان‌پذير است ، آدمى از مواهب معين و محدودى برخوردار است و هر قدر بر قدرت و نيروهاى خود تكيه كند و هر اندازه به خويش ايمان و اعتقاد داشته باشد ، بازهم ممكن است در صحنه‌هاى زندگى با مشكلات بزرگ‌ترى روبه‌رو شود كه قدرت روحى وى توانايى مقابلهء با آن را نداشته باشد و باز ممكن است روزى فرا برسد كه ديگر از مواهب و استعدادهاى او كارى ساخته نباشد و زمانى فرابرسد كه راه‌ها را در برابر خود بسته ببيند و روزنه‌ها را خاموش مشاهده كند . در اينجا ديگر از اعتماد به نفس كار مهمى ساخته نيست زيرا انسان آخرين نيروهاى خود را به كار برده و از آن نتيجه نگرفته است ، ديگر به خود اميدوار نيست و همه چيز را تمام‌شده تلقى مىكند . در اين لحظه حساس زندگى ، يك انسان مادى كه هيچ پناهگاه معنوى ندارد كاملا در برابر حوادث زبون مىشود و قلب و دستش در نبرد زندگى مىلرزد و نشاط و اميد خود را به‌كلى از دست مىدهد و چه‌بسا به آخرين حربه اين گروه يعنى انتحار پناه برده ، به زندگى خود خاتمه مىدهد ! مشاهدهء خودكشىهاى بسيارى كه در جامعه مادى اتفاق مىافتد و توسعه روزافزون اين بلاى تمدن ماشينى ، به‌خوبى نشان مىدهد تنها اعتماد به نفس نمىتواند بار مشكلات زندگى را از دوش آدمى بردارد و از فشارهاى روانى انسان بكاهد و در برابر ناملايمات موجب تسلى خاطر گردد . اينجا است كه دورنماى يك پناهگاه بزرگ ديگر خودنمايى مىكند و تكيه‌گاه محكم ديگرى در برابر انسان نمايان مىشود كه پشتيبان بزرگ اعتماد به نفس شمرده مىشود و اين همان تكيه‌گاه ايمان و عقيده به خداست كه آثارش در لحظات حساس زندگى و در دقايق يأس و نوميدى در مواردى كه پرده‌هاى تاريكى در برابر ديدگان كشيده شده و رقص ظلمت‌ها آغاز مىگردد نمودار مىشود .