پروفسور دويس مىگويد : امروزه اغلب روش‌هاى درمانى را داروهاى آرام‌بخش تشكيل مىدهد ، به‌ويژه در مطب‌هاى روان‌پزشكى شخصى ، ولى نبايد روان‌درمانى و سلوك‌درمانى « 1 » را نيز فراموش كرد كه به‌نوبه خود مهم بوده و امروزه اغماض از آن ديگر مجاز نيست . شيمىدرمانى در روان‌پزشكى جاى خود را باز كرده و به آسانى و حتى به افراط به‌كارمىرود . ماك كوناگى ، روان‌پزشك از استراليا مىگويد : جست‌وجوى روش‌هاى جديد سلوك‌درمانى خود حكايت از اين دارد كه تاكنون روش‌هاى سلوك‌درمانى نااميدكننده بوده است ، باوجود اين ، بايد اذعان كرد كه اين نااميدى ، نااميدكننده‌تر از ساير روش‌هاى درمانى در روان‌پزشكى نمىباشد . گراهام ، روان‌پزشك از ويكتوريا ( استراليا ) ، نيز از روش‌هاى روان‌درمانى معاصر راضى نيست و انتقاداتى بر آن مىكند . از همه مهم‌تر سخنان موليكوت است كه مىگويد : در درمان اضطراب ، ارزش درمان پزشكى مشكوك و يا اقلا جزيى است حالات پراضطراب مرضى كه به‌وضوح معين شده باشند و واكنش‌هاى دفاعى كه بعد از آن به ظهور مىرسد ، بىشك موردى است براى تجويز يك داروى روانگرا ؛ در عوض ، دلهره وجودى ؛ يعنى دلهره‌اى كه خلاق است ، اصلا از درمان پزشكى طرفى نمىبندد . انسان موش بزرگ آزمايشگاه نيست و عقل ، به هر صورت ، عبارت از مسئوليتى برابر مفاهيم ارزش‌ها است . اگر انسان نياموزد كه بر اين دلهره‌هايش فائق شود ، خيلى كم ، شانس پيشرفت خواهد داشت . چنان‌كه به‌وضوح مىبينيم روان‌پزشكان براى درمان دلهره و اضطراب نه از داروهاى آرام‌بخش راضى هستند و نه به روان‌درمانى و سلوك‌درمانى ، خوش‌بين . آنان غالبا از اين روش‌ها انتقاد مىكنند و مخصوصا به افراط كردن در تجويز قرص‌هاى آرام‌بخش در مطب‌ها اعتراف دارند .

--> ( 1 ) . [ رفتاردرمانى ]