مصرف اين داروها گوشزد شده است و حتى دراين‌باره بارها اعلام خطر كرده‌اند . اين را به چه چيز مىتوان تعبير كرد ؟ آيا پروفسور پلتزشه و امثال ايشان كه در كنگره‌هاى پزشكى جهانى دم از خواص و منافع داروهاى آرام‌بخش مىزنند ، به‌طور مستقيم و غير مستقيم در تبليغات براى رواج سرسام‌آور اين داروها دست ندارند ؟ آيا باور كردنى است كه يك استاد روان‌پزشك كه به عنوان نمايندهء علمى ملتى كه در يك سمپوزيوم بزرگ بين‌المللى شركت مىكند ، از زيان داروهاى مربوط به فن تخصصى خود بىاطلاع باشد ؟ اگر مصرف اين داروها كم بود ما ابدا حرفى نداشتيم ، بحث بر سر اين است كه در سراسر جهان و در همهء كشورها تقريبا كليه مردم از اين داروها مصرف مىكنند و كمتر خانه‌اى هست كه داروهاى آرام‌بخش در آن وجود نداشته باشد و به قول يكى از نويسندگان : در كيف هر خانمى و در جيب هر آقايى از اين داروها وجود دارد . براى نمونه ، كشورهاى ايالات متحده آمريكا را ، كه در آنجا همه چيز با آمارهاى دقيق تعيين مىشود ، مثال مىزنم . در مقاله‌اى به قلم ديكسون مندرج در مجلهء « انجمن پزشكان آمريكايى » ، شماره 163 مورخ 1957 اعلام شد كه در ده ماههء اول سال 1956 در آمريكا قريب سى هزار ميليون از اين قرص‌ها به مردم فروخته شده است كه به‌طور متوسط ، روزى 100 ميليون مىشود ، اين 100 ميليون متعلق به 15 سال پيش است . در حال حاضر ، اين رقم به روزى 1000 ميليون رسيده آن هم فقط در كشورهاى ايالات متحده آمريكا . با اين حساب ميزان مصرف آن‌ها را در سراسر جهان حساب فرماييد كه چه اندازه خواهد شد . 3 - 1 - زيان‌هاى داروهاى آرام‌بخش اينك براى اثبات خطرها و زيان‌هاى غير قابل جبران اين داروها ، خلاصه‌اى از مقاله مندرج در مجلهء « سلامت فكر » ، به مديريت استاد دكتر ابراهيم چهرازى ، سال 12 ، شمارهء 8 را نقل مىكنيم : داروهاى آرام‌بخش در سال 1950 ، به صورت قرص‌هاى معجزه‌آسا به بازار عرضه شد و به عنوان بهترين و خارق‌العاده‌ترين ابزار براى معالجهء بيماران دماغى ، به دست پزشكان روحى افتاد .