وزارت بهدارى تهيه و فروش اين دارو را تصويب كرده است ، اين دارو مفيد است . زننده‌ترين مطلب را در اين‌باره ، پروفسور هرى . اف . دولينگ در كميسيون طب تجربى و درمان‌شناسى صد و ششمين جلسه ساليانه مجمع پزشكان آمريكايى كه در چهارم ژوئن 1957 در نيويورك منعقد شد ، ادا كرده است كه به راستى ، براى جامعه پزشكى بسيار تأسف‌آور است و آن ، اين است : بيش‌تر نسخه‌نويسىهاى پزشكان فقط در اثر تلقين نمايندگان دارو است نه اطلاعات كافى و تا ما دامى كه وضع چنين است و پزشكان كوركورانه به تجويز دارو مبادرت مىكنند و بيماران مانند خوكچه هندى در ميدان آزمايش قرار مىگيرند و مقصد غايى سازندگان دارو پر كردن جيب خويش است . نبايد تغيير كردن وضعيت را انتظار داشت . در اينجا ، به خاطر مىآوريم تذكرات حكيمانه آقاى دكتر آرمين ، رئيس دانشكده پزشكى را كه در سخنرانى خود ، خطاب به آقايان استاد چنين اظهار كردند : ما براى درمان بيماران وظايف خطيرى داريم ، از جمله اينكه بايد دانشجويان را ارشاد كنيم و از فعاليت ويزيتورهاى دارو ، در بيمارستان ، حتىالامكان جلوگيرى كنيم و دانشجويان را عادت ندهيم كه كوركورانه از اين فعاليت‌هاى شوم پيروى كنند زيرا تحت تأثير و زور ويزيتورها ، رفلكسى ايجاد مىشود كه اتوماتيكى ، آن‌ها را به نوشتن آن دارو وادار مىكند ، چه‌بسا ، پزشكانى هستند كه اساسا تركيب دارويى را كه به كار مىبرند نمىدانند . اينجا است كه بيماران با زبانى عاجزانه ، خواستار مىشوند كه آزادى تجويز دارو را براى پزشكان بايد محدود كرد . خلاصه ، اينكه كارتل‌ها و تراست‌هاى داروسازى جهان از اين نقطه ضعف پزشكان كه نداشتن فرصت كافى براى مطالعات دقيق دربارهء خواص داروها