از مهم‌ترين مطالبى كه دربارهء خطرات داروهاى آرام‌بخش ، به عنوان هشدار به پزشكان و محافل صلاحيت‌دار پزشكى ، در مطبوعات علمى چاپ شد ، مقاله‌اى بود كه در روزنامه « اخبار پزشكى » ، شماره 54 ، سوم خرداد 1345 ، با عنوان « خطرات داروهاى آرام‌بخش » به چاپ رسيد . در اين مقاله ، چنين مىخوانيم : در اكتبر 1965 ، در آمريكا ، يك سمپوزيوم بزرگ كه در نوع خود بىنظير بود توسط مركز تحقيقاتى داروهاى اعتيادآور تشكيل شد و در آن راجع به اثرهاى اعتيادآور اغلب داروهايى كه فعلا ، در دنيا مصرف مىشود ، بحث شد . مصرف زياد اين داروها باعث سرگيجه ، اغتشاش فكر ، عدم تطابق حركات و علايم ديگر مىشود و اعتيادى شبيه به اعتياد باربيتوريك‌ها و الكل ايجاد مىكند و همان‌طورى كه مصرف آن‌ها ممكن است باعث تصادف‌هاى رانندگى ، افتادن بر اثر راه رفتن بدون تعادل ، ايجاد اختلال در كارهاى روزمره ، موجب حالات حمله و تعرض شود ، اين داروها نيز ، به آسانى ، چنين حالاتى را در شخص مصرف‌كننده ايجاد مىكند . بالاخره ، هرگاه بيمارى يكى از داروهاى مذكور را براى مدت زيادى ، مصرف كرده باشد ، چنان‌چه آن را يك‌مرتبه كنار بگذارد ، علائم خمارى در وى ايجاد مىشود و احساس نياز مبرم به آن داروها در او ظاهر مىشود . مهم‌ترين علائم نرسيدن اين داروها به بيمار عبارت‌اند از اضطراب ، لرزش ، قولنج عضلات ، بىاشتهايى ، ضعف ، بىخوابى ، بعضى اوقات علائم شديد هذيان ، اختلال روانى . گاهى هم توهّم ، فراموشى و گم شدن در زمان و مكان را نيز بايد به آن‌ها اضافه كرد . براى درمان اين نوع معتادان لازم است همان كارهايى انجام شود كه براى درمان معتادان به الكل و ترياك انجام مىشود ، يعنى ؛ بيمار بايد ، حتما در بيمارستان بسترى شود تا به تدريج از ميزان اين داروها كاسته شود .