سرآغاز آشنايى اينجانب با مرحوم استاد دكتر سيد جلال مصطفوى به سال‌هاى 59 - 60 بازمىگردد ، بنده در حضيض خامى و اشتياق و ايشان در اوج دانش و اخلاق . همان برخوردهاى اوليه در محل منزل استاد در منطقه يوسف‌آباد و سادگى ولى در عين حال ، حرارت علمى ايشان در آهن سرد بنده اثر نمود . به شخصى رسيده بودم كه در راه شناخت فرهنگ طبى در اسلام و ايران طىّ طريق نموده بود و فرهنگ غنى و سرشار از حكمت و اخلاق طب سنتى ايران را حس كرده و به رشته تحرير درآورده بود . سخن گفتن از ابعاد وجودى اين دانشمند بزرگ خارج از توان اين حقير مىباشد ولى اين ناچيز يافته‌هاى خود در رابطه با زندگى ايشان را براى تشنگان راه فرهنگ اصيل اسلام و ايران در محورهاى ذيل بازگو مىنمايم : شور و نشاط علمى دورانى كه بنده در خدمت ايشان توفيق حضور داشتم حدود 75 سال داشتند و معمولا در اين سن ، بيان افراد و حركات آنها رنگ و بوى سالخوردگى مىگيرد ولى ايشان علىرغم كبر سن ، وقتى بحث از طب سنتى ايران يا مطالب علمى مىشد با حرارتى زائد الوصف و شوقى سرشار سخن مىراندند و از ادامه بحث خسته نمىشدند . حدود يك سال قبل از فوت ، با وجود كسالت و با عينك ته استكانى از فاصله 5 - 10 سانتىمترى ، مشغول گردآورى آخرين اثر نوشتارى خود تحت عنوان طب جاودانى بودند و با وجود كسالت و بيمارى ، با جديت گردآورى و تأليف آن را پيگيرى مىنمودند و تا حد قابل توجهى آن اثر را پيش بردند ولى اجل مهلت نداد .