فصل - چهارم در بيان ايام واقع فى الوسط و آن ايامى را گويند كه چون بحران بسبب يكى از اسباب عارضه و يا احوالات بدنيه و يا نفسانيه تقدم يا تاخر كند در ان روزها افتد بحارين اين ايام از بحارين ايام معهوده در دفع امراض انقص و اضعف باشند و اين ايام را نيز بوجهى حكم ايام بحران است چنانچه تحريك كه درين ايام نيز جائز نيست مانند سيم و پنجم چه بحران چهارم اگر تقدم كند در سيرم افتد و اگر تاخر نمايد در پنجم و روز نهم و سيزدهم ازين قبيل‌اند و وقوع بحران يازدهم بسبب استعجال طبعيت در نهم اكثر است از وقوع بحران هفتم جهت تاخير طبيعت در نهم و مع هذا هر دو كثيرالوقوع‌اند بدانكه روز نهم درين روزها اقوى و اقدم است بلكه در قوت كم از چهاردهم نيست و بعد ازين پنجم پس سيوم و سيزدهم بسيار اضعف است و وقوع بحران درو نادر خلا فاللقرشى چه او سيزدهم را در امراض حاده باعتبار بحرانيه از چهاردهم اولى اقوى دانسته و روز ششم اگر بحران افتد بسيار ردى باشد يا ناقص غير سليم بود و هم‌چنين است حكم هشتم -