زيرا كه تجليات انوار آن دو بزرگوار كه هزار و دويست و پنجاه سال است خبر بودن ايشان را از اولاد امير المؤمنين مىگويد ، پس بايد مصحح اين مطلب به نوعى باشيم كه نه انكار بودن ايشان از اولاد امير المؤمنين و نه به تاريخ حقيقى ما عيب بياورد . پس مىگوئيم كه اين دو بزرگوار از اولاد اميرالمؤمنين‌اند اما شايد پسر نباشد نوادهء آن حضرت باشند . چنانچه بعضى از اهل تواريخ امامزاده [ گان ] دال و ذال را پسران جناب محمد حنفيه نوادهء سيد اوليا مىدانند يا از فرزندان يكى از ساير ائمه باشند . چنان‌كه اكثر اهل كتب از آن جمله در كتاب عترت علويه آورده كه هفتصد نفر امامزادهء معظم كه اقل ايشان دو واسطه سه واسطه به ائمه - عليهم السلام - دارند و در تبريز مدفون‌اند از آن جمله است ابراهيم بن حسين بن امام زين العابدين ، و عبد الرحمن و عبد الحميد و عبد الكريم و عبد الواسع - فرزندان جعفر بن هادى بن امام زين العابدين - و هكذا محمد و على كه به چهار واسطه به امام همام جعفر صادق - عليه السلام - منتهى مىشوند شايد يكى از اين بزرگواران باشند ، و اگر در حقيقت اولاد بىواسطهء حضرت ولايت پناه باشند و مادر ايشان اسماء بنت عميس شود حكم قطعى توانيم داد كه اين‌ها در فتح آذربايجان - خواه در مرتبهء اول و خواه در مرتبهء ثانى - نبوده‌اند و در خلافت عمر بن خطاب به ايران نيامده‌اند ، اگر آمده باشند يا بايد در زمان خلافت عثمان بوده باشد در جيش اشعث بن قيس يا در عساكر حبيب بن مسلمه بود يا بعد از شهادت پدر بزرگوار خودشان در غلبهء بنى اميه راه ايران گرفته در آنجا به عز شهادت رسيده‌اند . بنا بر اعتقاد حقير روايت آخر معتبر است در بودن فرزند بىواسطهء امير عليه السلام . مجملا مزار فيض شعار آن دو بزرگوار در قلهء كوه سرخاب كالشمس فى وسط السماء لامع و ساطع است . بعد از شهادت آن بزرگواران تا ظهور دولت صفويه از تغلبات اعدا و به مرور دهور [ 17 ] مزار آن دو آفتاب كشور سعادت بىرونق و بىعلامت بود تا در سال هزار و هفده هجرى شاه عباس بن سلطان محمد به تعميرش پرداخته عمارتى عالى بنا نهادند . حشرى انصارى در تاريخ تعميرش گفته :