مفضل بن سعد مافروخى اصفهانى ( مترجم : حسين بن محمد آوى )

19

محاسن اصفهان ( فارسى )

بلدة طيّبة و ربّ غفور * قل هو اللّه أحد چشم بد از روى تو دور فيها ما تشتهي الأنفس و تلذّ الأعين * همه مطبوع و دل‌آرام جهان بد سر و بن و از محبوب‌ترين مطلوبى و مطلوب‌ترين محبوبى كتابى يافتم محاسن نام ، مشتمل بر تفاصيل خصايص و محاسن اصفهان ، كتاب كألحاظ العيون السّواحر * و لفظ كسلسال الزّلال البواكر و نظم كأزهار الحدائق رونقا * و نثر كأحداق النّجوم الزّواهر نفائس درّ من نتائج خاطر * إذا ماج ازري بالبحار الزّواخر كتاب به قلّت كتائب كربتي * و برّد أحشائي و نورّ خاطري تركيب بزرگى از بزرگان جهان ، و فاضلى از فضلاى زمان ، تاريخ آن سنهء : احدى و عشرين و أربع مائة الّتي اتلقت الغارة الشّعواء بها في أصفهان ، نام او مفضّل بن سعد بن الحسين المافرّوخى - رحمه اللّه تعالى - مفروغ به اساليب عباراتى رائق ، در قواليب عربيّتى لايق شايق ، چنان‌كه هر سجعى از آن به حقيقت وحى فائق ، و حىّ ناطق بود ، فرأيت منها روضة مخضرة * اطرافها بشقائق النّعمان و فهمت منها كلّ معنى رائق * يخفى لدقّته على الأذهان بعد از امعان نظر ، و تفكّر و استقصاى در آن به جادّهء خرد ، آن اولى نمود كه اگر روزگار ناسازگار ، حاشاك خاشاك ، و خار دفع و تعويق بر سر و پاى حال و كار نريزد ، و به مخالفت و ممانعت ، روزى چند نستيزد ، و به معونت و مساعدت برخيزد ، محاسن اين عرب را در آينهء تبديل عبارت با عمارت آورد ، و لباس درّاعه را خلع كرده ، چون ترك عجمى ،