سال از آن تاريخ مىگذرد . و هنوز به هيچ وجه فتورى در آن گچ‌برى راه نيافته . امّا قبه در زلزلهء شديدى كه در اين اواخر شده ، شكستى مختصر به هم رسانده است . ايوان برابر گنبد نيز كه ايوانى بس عاليست و در عهد شاه طهماسب بزرگ به اهتمام و خرج سلطان بيك نام كه حكومت اردستان داشته ، ساخته شده ، ديده شد . و اين ايوان را به صفهء صفا مرسوم ساخته است . و الحق اسمى با مسمى است ، زيرا كه طرف پشت آن مشرف بر بساتين و مياه باصفا مىباشد و جانب مقابل صحن با روح و فضا بر سر قبر سلطان بيك نيز كه در محلهء راه ميان واقع است بيتى چند بر سنگ حك نموده‌اند كه از جمله اين مصراع است . [ مصراع ] « شد بانى صفهء صفا سلطان بيك » به تاريخ سنهء 942 قبر جلال الدوله امير اويس ابن شمس الدوله محمد ، نيز كه مورخ به سنهء 920 است ، ديده شد . الحق به اين عظمت سنگ مزار در كمتر مزارى ديده شده . به خط كوفى و تعليق و نسخ و نستعليق حواشى و متن و سنگى كه در بالاى سر قبر نصب است و متجاوز از سه ذرع ارتفاع دارد . موشح است و سنگ قبر و سنگ بالاى آن از مرمر بسيار خوب است كه حجارى و منبت‌كارى شده . اين دو بيت بر بالاى سنگ قبر به خط نسخ حك شده : [ دو بيتى ] اميرزادهء اعظم دلاور دوران * امير اويس كه بد فخر آل نوشروان بهفدهء رمضان و بسال نهصد و بيست * شهيد گشت و روان شد به روضهء رضوان اما بقعه و مقبره و طنبى « 56 » و ايوان كه داشته است بالمره معدوم شده ، الآن اين

--> تعالى ابو طاهر الحسين بن غالى بن احمد تقبّل اللّه منه و غفر له و لوالده على يد الاستاد محمود الاصفهانى المعروف بالغازى فى سنة ثلاث و خمسين و خمس مائة » و نيز كتيبهء دوم را به صورت ذيل ثبت كرده است . « العبد الاضعف ابو طاهر الحسين بن غالى بن احمد تقبّل اللّه منه و فرغ منه خمس و خمسين مائه عمل محمود بن محمد البنا » . نويسنده در پاصفحه ياد كرده است كه دو كتيبهء بالا « به خط نسخ با گچبرى » است . ( 56 ) - طنبى يا تنبى تقريبا سرسراى سرپوشيده‌اى است صفه مانند كه در چندين اطاق در آن باز مىشود . اين عنوان هنوز هم در « كهياز » اردستان مصطلح است . م - گ .