است را به او برگردانند » . 86 اين احكام و فرمان‌ها بطور مكرر هر از چندى به نفع سادات درازگيسو و شيرنگى مالك اين دو روستا صادر مىشد از جمله در زمان مظفر الدين شاه به سال 1323 ه . ق طى حكمى « قريه چوپلانى متعلق به سادات درازگيسو » اعلام گرديد . پس از وى محمد على شاه هم در سال 1330 چنين حكمى را صادر نمود . مرافعات و اختلافات در مورد اراضى چوپلانى و ميرمحله بين سادات درازگيسو و شيرنگى بعدها به عدليه و دادگسترى عصر رضا شاه پهلوى هم كشيده و سرانجام پرونده‌ها مختومه اعلام شدند . به هر صورت در چنين روستاهائى با توجه به وجود اين‌چنين خاندان‌هائى مىبايد گورستان‌هاى مهمى وجود مىداشتند كه آن‌ها اقلا مردگان درجه دو و سه خود را در آن‌ها دفن كنند . چنان كه سنگ مزار سال 935 ه . ق كه بسيار مجلل و پرشكوه نيز هست ، دليلى بر اين مدعا خواهد بود . اين سنگ هم‌اكنون در كنار مرقد وزير صندوق چوبى مشبك امامزاده چوپلانى نگه‌دارى مىشود . در جنوب ميرمحله بقعه‌اى بنام امامزاده عزيز در ميان گورستانى تاريخى واقع شده كه زمانى مملو از سنگ‌قبرهاى باارزش قديمى بود . اما امروزه جز چند سنگ انگشت‌شمار كه آن هم شكسته و تعدادى متفرق در اراضى كشاورزىاند ، چيزى به چشم نمىخورد . يك مورد هم بنام « سنگ خونى » مورد احترام و توجه مردم بود چرا كه اعتقاد داشتند در روز عيد قربان از آن خون مىچكد . اين سنگ سابقا در محل گورستان امامزاده عزيز قرار داشت ولى بعدها به شرق روستا و در حاشيه « نور » ( درياچه مصنوعى ) روستا ( بين ميان‌آباد و ميرمحله ) برده شد . سنگ مزارهاى ديگرى را هم به دلايل مختلف و براى استفاده در كارهاى گوناگونى به اطراف حمل كردند . بااين‌وجود چهار نمونه از اين سنگ‌ها را تصويربردارى نموده و تصاوير آن‌ها را در صفحات بعد ارائه نموده‌ايم .