صفويان ( 905 - 1148 ه . ق ) قزلباشها در استراباد با سرنگونى تيموريان ، اوضاع بسيار نابسامانى بر ايران حاكم شد . مدعيان حكومت در هر گوشه‌اى سر به عصيان برداشتند . در اين بين اوزبكان و دسته‌هاى كوچك تيره‌هاى مختلف تركمان يموت و تكه از سوى شمال شرق و تركمانان قراقويونلو و آق‌قويونلو از سوى شمال غرب خاك ايران را عرصه تاخت‌وتاز خود نموده بودند . در چنين شرايطى شاه اسماعيل ( 907 - 930 ه . ق ) پسر شيخ حيدر و نوه دخترى اوزون حسن آق‌قويونلو با حمايت طوايف قزلباش به قدرت رسيد . از جمله نقاطى كه مورد توجه اين شاه جوان قرار گرفت خراسان و استراباد بود . دليل اين امر بخاطر حملات مكرر اوزبكان ، كوچ آرام تيره‌ها و طوايف مختلف تركمان كه بتدريج از رود اترك گذشته و در دشت گرگان اقامت گزيده و منطقه را با قتل و غارت ناآرام كرده بودند و هم اختلاف و جنگ‌هاى خونين بين آخرين شاهزادگان تيمورى مثل بديع الزمان ميرزا ، محمد حسين ميرزا ، فريدون ميرزا ، مظفر حسين ميرزا ، محمد زمان ميرزا و . . . بود كه در نهايت ناامنى براى كل جامعه ايران آن عصر را نيز به همراه مىآوردند . وى ابتدا با اعزام گروهى از صوفيان و قزلباشها سعى نمود از محمد حسين ميرزا در برابر برادرش مظفر حسين ميرزا حمايت كند . 5 اما اين سياست دستاوردى بدنبال نداشت زيرا اندكى بعد در سال 902 ه سپاه اوزبكان سراسر خراسان را درنورديده و وارد استراباد شدند . آنها مدتى در اين ناحيه اقامت گزيدند . 6 تا سرانجام در سال 916 ه سپاه عظيم