« غره شعبان اربعه عشرين و ثمانمائه » . يعنى ماه شعبان سال 820 ه كه مصادف بود با سيزدهمين سال حكومت شاهرخ تيمورى . در لنگه سمت چپ نيز در داخل قاب كتيبه‌اى چوبى آن چنين حك شده بود : « عمل استاد حافظ بن على نيشابورى » . در سومى هم در اين امامزاده وجود داشت كه بر بالاى لنگه سمت راست آن متن « صاحب الخيرات جناب سيادت مآب سيد » و بر بالاى لنگه سمت چپ ادامه اين متن يعنى « اسماعيل بن المرحوم سيد فتح الله نجفى آمده بود . بعلاوه بر پائين لنگه سمت راست متن « عمل حسين بن استاد احمد سارى » و بر پائين لنگه سمت چپ « فى تاريخ رجب المرجب سنه تسعين و ثمانمائه » حك شده بودند . تاريخ يادشده سال 899 ه يعنى 5 سال مانده به آخر حكومت سلطان حسين بايقراى تيمورى بود . در پايان اين قسمت تاكيد مىشود كه اين دو درب زيبا و تاريخى در تيرماه سال 1350 خورشيدى به سرقت رفتند كه 11 ماه بعد بوسيله خود سارقين باز گردانده شدند . اما مجددا در آذر 1352 سارقانى جديد آنها را به سرقت بردند كه ديگر بازنگشت . اتفاقا يك درب ديگر هم كه در درون اطاقى نگه‌دارى مىشد در سال 1366 به سرقت رفت . ضمنا كپى اسناد و مكاتبات ادارى مربوط به سرقت اين درها در دست نگارنده موجود است . در صفحات بعد تصاوير هر سه در را آورده‌ايم .