امامزاده روشن‌آباد ، كتيبه‌ها و سنگ مزارهاى آن اين گنبد و بارگاه كه به شماره 358 ثبت تاريخى گرديده ، بوميان به آن « روشنوا » يا « مصاده » ( معصوم‌زاده ) ميگويند كه در 14 كيلومترى غرب شهر گرگان و 13 كيلومترى شرق شهر كردكوى بين روستاهاى شموشك ، اسبومحله ، دنگلان ، نوچمن ، خطيرآباد ، كفشگيرى و يساقى واقع شده است . اين مكان با استناد به نوشته‌هاى ابن اسفنديار ، حداقل 900 سال قدمت دارد . وى در تاريخ خود در زمان ذكر وقايع سال 525 ه مينويسد : « . . . اسپهبد علاء الدوله ( حاكم وقت طبرستان مازندران ) كه به همراه حاجب بزرگ سلطان سنجر كه محمود كاشانى بود ، از روشن‌آباد به استراباد آمدند تا ارغش سردار قشون سنجر را كه عصيان نموده و به استراباد گريخته و در قلعه بالمن و جهينه پناه گرفته بود سخت بمالند . اما ارغش پناه بر اسپهبد آورد و . . . » . 1 اين بارگاه در وسط قبرستانى قديمى و پردرخت در حاشيه جاده شاه عباس قديم قرار گرفته و براساس نوشته‌هاى وقفنامه‌اى مربوط به سال 900 ه محل آرامگاه دو امامزاده فضل الله كاظم و عبد الله كاظم مىباشد . در گذشته مقبره و بارگاه سيد شهاب الدين فضل الله هم در حاشيه بارگاه روشن‌آباد قرار داشت كه اينك هيچ اثرى از آن نيست . متن وقفنامه مربوط به روشن‌آباد و نيز اين خاندان را به دليل اهميت وافرى كه داشت در صفحات بعد آورده‌ايم . نامبرده براساس مندرجات موجود در دو سند تاريخى ( وقفنامه‌هاى ) سال 900 و 903 ه پسر سيد رضى الدين حسينى قاضى ( از قضات بزرگ استراباد ) و نوه سيد فضل الله قاضى بود كه يك بار در وقفنامه سال 903 ه : « . . . قراى روشن‌آباد ، زينل‌آباد و سياه دارستان واقع در بلوك سدن رستاق ولايت استراباد را بر اولادش وقف نمود » . پس از مرگ