برطبق مصالحه‌نامچه سال 1292 ه ، به دلايلى چند بخشى از اراضى چوپلانى و مرزبانكلاته توسط سادات درازگيسو و شيرنگى فروخته شدند . بااين‌وجود سر و صداى اختلافات بر سر اراضى اين چند روستا مخصوصا چوپلانى ، در طول چند دهه ديگر به دربار هم كشيده شد ، آنچنانكه محمد شاه قاجار دوبار طى سالهاى 1323 و 1330 ه فرامينى را بنفع درازگيسوها صادر نمود و براى حكام استراباد فرستاد . پس از اين تاريخ درازگيسوها چندين‌بار اين اراضى و املاك را فروخته يا اجاره دادند . در يكى از آخرين مصالحه‌نامچه كه در سال 1340 ه ( آخرين سالهاى حكومت قاجار ) صادر شد : « سادات درازگيسو 5 ؟ ؟ ؟ 2 دانگ مشاع از 5 دانگ موقوفه را اجاره به آقا ميرزا جعفر قاضى پسر آقا رمضانعلى وكيل التجار ( از رهبران بزرگ جنبش مشروطيت استراباد - نگارنده ) به مبلغ 5 تومان وجه قران چرخى مصالحه نمودند » . 43 اما از بين سادات درازگيسوى عصر صفوى در استراباد ، دو برادر بنامهاى آسيد باقر و ديگرى آمير حيدر همزمان با حكومت شاه عباس و نيز عصر شيخ بهائى قداست اسلاف خود در هند را بدست آوردند و در بين مردم بخاطر ورع و زهد مورد احترام قرار گرفتند . بعدها پس از مرگ سيد باقر پيكر او را در گذر دربنو ( يعنى همين گورستان متروكه فعلى ) به خاك سپردند و گنبد و بارگاهى هم بر مزارش برپا نمودند كه چندبار تعمير و ترميم گرديد . پس از تخريب بنا قبرستانى از اين محوطه بنام « سيد باقر خرابه » باقى ماند . از اين سيد باقر عده‌اى بنام سادات مير كريمى باقى ماندند كه هنوز در شهر گرگان مىزيند . از آمير حيدر نيز دو شاخه بزرگ « رئيسى » و « مير حيدرى » در شهر گرگان حضور دارند كه آن‌ها هم به چند خانواده كوچكتر با فاميل‌هاى تغييريافته تقسيم ميشوند . سيد هندىهاى فعلى شهر گرگان هم تعدادى ديگر از احفاد درازگيسوها هستند . از اين گروه هم در اسناد تاريخى منطقه گرگان در عصر قاجار نام برده شده است . مثلا در مصالحه‌نامچه ماه محرم سال 1255 ه ( پنجمين سال حكومت محمد شاه قاجار ) چنين آمده است : « نسق چىباشى ، محمد رضا خان و ورثه قرق‌چىباشى و خان بذرك 6 دانگ زمينى را به مبلغ 20 عدد كشورى و 20 عدد ريال محمد شاهى به آقا سيد فضل الله استرابادى مصالحه نمودند . . . حدود اربعه ملك شرقيا محدود است به كوچه عام و خانه سيد هندى و . . . » . 44 از احفاد آمير حيدر در اواسط دوره قاجار شخصى بنام آسيد حسن سلطان الواعظين