شمس الدين محمد بن مرحوم المبرور خواجه جمال الدين عطيه الله ابو على تعمد الله بما نغفر و [ اسكيهما ] على جنات نحرفان . . . فى سنه خمس و تسعمائه شهر شعبان المعظم ( شعبان سال 905 ه . ق - دومين سال حكومت شاه اسماعيل صفوى ) . لازم به ذكر است كه اين سنگ به احتمال زياد متعلق به خاندان سادات حسينى استرابادى بنام هائى همچون سيد عماد الدين ، سيد جمال الدين ، سيد زين الدين ، سيد بهاء الدين ، سيد عز الدين ، سيد كمال الدين ، سيد نظام الدين استرابادى است كه از فئودال‌ها و سيورغال‌داران ( ملاكين بزرگ ) عصر تيمورى و صفوى بوده‌اند . اسناد و فرمان‌هاى تاريخى زيادى كه از سوى سلاطين وقت صفوى ، حتى از سلطان يعقوب پسر اوزون حسن تركمان آق‌قويونلو براى افراد اين خاندان صادر شده در منطقه موجود است . 7 احفاد و بازماندگان اين خاندان تا اواخر قرن 12 و اوايل 13 ه . ق هنوز صاحب اراضى وسيع و جاه و جلال بودند . بعضى از افراد اين خاندان سادات ، بر مسند شيخ الاسلامى استراباد هم تكيه زده و بر اعتبار و تنفذ اجتماعى خود افزودند . 8 در مورد صاحب اين سنگ يعنى شمس الدين ، سند مبايعه‌اى متعلق به سال 15 ( 920 سال بعد از مرگ وى ) وجود دارد كه متعلق به شخصى بنام شيخ كمال الدين بهرام پسر شمس الدين بهرام استرابادى از خاندان سادات حسينى است كه « يك نصف مشاع از تمامى عملهء يك در كاريز باير قريه علوى كلاته بلوك استراباد رستاق را از حيدر بن عالم شيخ استرابادى به مبلغ 150 دينار كپكى خريدار نمود » . 9