در شاهكوه طوايف زيادى مىزيستند كه مهمترين آن‌ها عبارت بوده‌اند از : ملك كه يكى از طوايف قديمى آن محسوب مىشدند ، زيرا به نوشته ابن اسفنديار از قرن حدود 6 ه . ق اين ناحيه « ملك بند شاهكوه » ناميده مىشد . عباسى ، جلالى ( بيشترين جمعيت در قرن اخير ) ، خواجه ، حسام ، نقوى ، احمدى و گرزين هم از طوايف و گروه‌هاى انسانى ديگر منطقه شاهكوه به حساب مىآيند . احمدىها تعداد زيادى نبوده‌اند و از مهاجرينى محسوب ميشدند كه از سوى دامغان و شاهرود به اين مكان آمده بودند . اهالى شاهكوه در گذشته به آن‌ها بخاطر شغل مسگرى به غلط لقب « زرگر » داده بودند . ملك‌ها و گرزين‌ها تا دهه 40 خورشيدى در ناحيه « باغ‌دله » شاهكوه اطراق داشتند . طايفه نقوىها به دو دسته « إله كورمحله » و « حاجى النقوى » تقسيم مىشدند . تيرهء اول بيشتر در « إله كورمحله » كه در بالاى چشمه على بود مىزيستند . بطيارىهاى ( بوتيارى ) فعلى بخشى از تيره دوم محسوب مىشوند . خواجه‌ها كه در دوران قاجار از ملك‌داران بزرگ شاهرود بودند ، بعدها به دو تيره « خواجه شاهكوئى » و « خواجه مظفر » تقسيم شدند . قابل ذكر است كه گروهى از طايفه خواجه هم در روستاى دنگلان و اطراف آن ( در غرب شهر استراباد ) مىزيستند كه هنوز هم در اين ناحيه حضور دارند . به‌هرحال اين طوايف اينك بطور عمده شاهكوه بالا و پائين را تخليه كرده و به شهر گرگان ، روستاى قرن‌آباد و چند روستاى ديگر مهاجرت كرده‌اند . با توجه به مطالب يادشده مخصوصا استناديات تاريخى ، اين روستا قدمت زيادى داشته و مىبايد آثار تاريخى زياد و درخور توجهى از جمله سنگ مزارهاى بيش از 1000 سال قدمت را داشته باشد . اما متاسفانه عامل طبيعى يعنى سرماى شديد زمستان‌هاى كوهستان ، بىتوجهى و ناآگاهى بازماندگان و اهالى و نيز حفارىهاى غيرمجاز سبب گرديدند آنچه را كه تا يك قرن پيش هم باقى مانده بودند ، امروزه از بين رفته و فقط آثار ضعيفى از آن‌ها بيادگار باقى بمانند . شاهكوه تا چند دهه پيش بنابر ساختار طايفه‌اى جمعيت ، در دو قسمت عليا ( بالا ) و سفلى ( پائين ) تقسيم شده و به زندگى خود ادامه مىدادند . اين دو مكان به فاصله يكساعت