پس از خواجه على صفى چهار تن ديگر از بزرگان اين خاندان را مىشناسيم كه يكى پس از ديگر بر قم و توابع آن حكومت نموده‌اند . جز اينان تنى چند از ديگر افراد خاندان نيز شناخته شده‌اند كه از بعضى از آنان آثارى برجاى مانده است . * * * نياى بزرگ اين خاندان « على صفى » ( به معنى على بن صفى الدين ) از بزرگان قم در قرن هفتم بوده كه چون يكى از نوادگان وى نيز « على صفى » خوانده مىشده است از وى - چنان‌كه روش پيشينيان بود - در قرن بعد به « على صفى الماضى » تعبير مىگرديد « 1 » . از فرزندان او چهار تن مىشناسيم : 1 - خواجه اصيل الدين ( صاحب اعظم اعدل اعلم ، اصيل الدولة و الدين ، جمال الاسلام و المسلمين « 2 » . او همان كس است كه در قم نايب خالصه‌جات خواجه علاء الدين محمد هندو بوده « 3 » و در بناى مورخ 761 باغ گنبد سبز قم مدفون است « 4 » . 2 - عز الدين اسحاق ( صاحب اعظم سعيد ، عز الحق و الدنيا و الدين

--> ( 1 ) . از اين شخص در كتيبه‌هاى دو بنا از آثار اين خاندان ياد مىشود : مقبرهء خواجه اصيل الدين مورخ 761 و مزار احمد بن قاسم مورخ 780 با وصف « ماضى » در اين مورد دوم نيز در ديباچهء ترجمهء تاريخ قم . ( 2 ) . كتابهء بقعهء خاكجاى او ( تربت پاكان 2 : 54 ) . ( 3 ) . مجمع الانساب : 291 همان عكس دانشگاه . ( 4 ) . تربت پاكان 2 : 53 - 54 .