بزرگ بن شهريار الرامهرمزي ( مترجم : محمد ملك زاده )
81
عجائب الهند بره وبحره ( عجايب هند ) ( فارسى )
شده بود كه آهن در آن كارگر نبود ، ماهيان بىشمارى در چپ و راست و جلو و دنبال اين ماهى عظيم به مسافت چندين فرسنگ وجود داشت كه هيچگاه از او دور نمىشدند . مىگويند در شكم جنس نر و مادهء اين ماهى تخم به وجود مىآيد با اين تفاوت كه تخم جنس نر حاصلى ندارد اما تخم ماده به ثمر مىرسد و تبديل به بچه ماهى مىشود . [ داستان شمارهء ] : 56 يكى از عجايب دريا مرغى است در ناحيهء مايط كه جزيرهاى است نزديك صنف و سريره مىگويند اين مرغ لانهء خودش را در خليجهاى كوچك كنار دريا مىسازد و در آن تخم مىگذارد و چهل روز روى تخمها مىخوابد . پس از چهل روز تخمها را به آب مىافكند و كنار ساحل نزديك به آن مىنشيند و تا بيست روز مراقبت مىكند و با شكار ماهى روزها را مىگذراند ، پس از بيست روز جوجهها از تخم بيرون مىآيند و به پدر و مادر خود ملحق مىشوند ، پدر و مادر جوجهها را زير پر و بال خود مىگيرند و لقمه به دهانشان مىگذارند تا بزرگ شوند و بال و پر آماده كنند ، چون به راه افتادند و به تحصيل روزى قادر شدند پدر و مادر آنها را ترك مىگويند . اين مرغها اغلب بيش از سه تخم نمىگذارند . اهالى مايط . . . چنان كه مىگويند - هيچ كشتى به سلامت به اين جزيره نمىرسد زيرا كشتىها در يك وقت معينى در سال به آن جزيره مىروند ، و ورود كشتىها به جزيره با طوفانهاى عظيم تصادف مىكند ، همين كه كشتى نزديك ساحل رسيد سرنشينان آن خود را به آب افكنده به تخته پارهها سوار مىشوند تا امواج دريا آنها را به ساحل