را غرق مىساختند و براى آنكه ترس و وحشت آنان را از خودكشى باز ندارد به اشخاص اجرت مىدادند تا دست بر روى سر آنها گذارده و آنها را در زير آب نگاه بدارد تا خفه شوند و اگر در ميان آب فرياد كنند و استعانت جويند ، اعتنا نكنند . [ داستان شمارهء ] : 74 مسافرى كه به بلاد سهال سفر كرده بود مىگفت : در جزيرهء بقر كه بين جزيره سرنديب و جزيرهء مندورين واقع است و يكى از جزاير اطراف سهيلان ( سيلان ) مىباشد بت بزرگ هندويان را ديده است ، هندوها مىگفتند اين بت در جزيرهء سهيلان بوده است كه پس از عبور از دريا اكنون در جزيره بقر قرار گرفته است ، بين اهالى مشهور است كه اين بت بزرگ در هر جزيره هزار سال اقامت جسته سپس به جزيرهء ديگر نقل مكان مىكند . [ داستان شمارهء ] : 75 محمد بن بابشاد مىگفت : در سريره نزد زنى حيوانى را ديدم به صورت بنىآدم ، چهره‌اى سياه مانند زنگيان داشت دو پا و دو دست او خيلى بلندتر از دست و پاى انسان بود ، دم درازى داشت ، بدنش مانند ميمون از موى انباشته بود ، اين حيوان در كنار زن نشسته و به او پناه مىبرد ، پرسيدم اين چيست ؟ گفت از اهالى جنگل است . حيوان صدائى ضعيف داشت كه مفهوم نمىشد ، از جنس ميمون بود اما صورت و خلقت او به انسان شباهت داشت .