جعفر شهرى باف

317

طهران قديم ( فارسى )

به صورت مايع و جامد ، با طبيعت گرم و خشك ، مفيد حال امزجهء سرد و تر . چون زفت را بر محل خون‌مرده و ضرب ديده ضماد كنند خون فاسد را از زير جلد به ظاهر ميآورد و پاك مىكند . خوردن به مقدار يك نخود از آن سينه و حلق را از چرك و اخلاط پاك ميسازد . خوردن همين مقدار از او با شكر رفع سميت ادويهء قتاله و اغذيهء مسموم مىكند . ماليدن آن بر بدن و نگاهداشتنش يكى دو ساعت سبب فربهى مىشود . گذاشتن قير با نمك بر محل گزيدگى جانور باعث رفع زهر آن جانور شده ، بهبود ميآورد . گذاشتن زفت كه با موم حل كرده باشند بر روى ناخن رفع لك و سفيدى روى ناخن مىكند . ماليدن زفت و موم به بدن رفع ورم و سختى و لك و پيس سياه و سفيد پوست مىكند . گذاشتن ضماد زفت و موم بر شقاق مقعد و فرج باعث بهبود آنها شده ، همچنين رافع جراحت دهان مثانه و ماليدنش بر دست و پا رافع ترك آنها مىباشد . ماليدن آن با عسل بر روى زخم باعث پاك شدن چرك زخم و بر روى ريشهء ناخن نيكو كشتن آن مىشود . چسباندن زفت و موم بر وسط سر پس از تراشيدن باعث بيرون آمدن زالوى به حلق چسبيده مىشود . گذاشتن آن با شكر بر زخم خوره ، بهر قسم كه باشد مفيد و بر جرب ( جراحت و جوش خارش‌دار ) حيوانات علاج مرض آن مىكند . ماليدن زفت با شكر بر بدن باعث تمدد اعصاب و رافع عرق النساء مىباشد .