جعفر شهرى باف

274

طهران قديم ( فارسى )

بهترين آن تازهء حد اكثر تا يك ساله و بدترين آن كهنه او مىباشد . جو با غذائيت كم ، اما با قوهء جلادهنده و جمع‌كننده و جلوگير و مسكن غليان ( فشار ) خون و صفرا و تشنگى و جو كهنه تلخ بدطعم مورث لاغرى و مضر مثانه و مصلحش روغنها مىباشد . آرد جو بو داده با قدرى شكر بهترين غذاى اطفال مىباشد . چون خمير جو را بگذارند تا ترش شود و در دوغ حل كرده بعد از يكشب يك ليوان بنوشند جهت رفع تشنگى و التهاب معده و قى صفرائى و خارش و تب گرم و اسهال صفراوى بيعديل مىباشد . آب پخته نيمكوب جو بحديكه متلاشى شده باشد را ( ماء الشعير ) گويند ، در طبع سرد و تر ، بازكنندهء بول و مسكن حرارت و فشار خون و اخلاط سوزان و زودگذر و مولد خون پاكيزه و با رطوبت و جهت تبهاى تند و جگرهاى گرم و سل و دق و زخم روده و ريه و سرفهء گرم خشك نافع ، اما موجب ناراحتى و مضر امعاء و احشاء سرد و براى آنها نفاخ ( بادآور ) مىباشد ، مگر با خوردن گلقند « كوبيده برگ گل كه گلاب بر او افشانده با عسل بجوشانند » و در مواقعى كه طبع بسته باشد شرب او را جايز نميباشد . خوردن پختهء جو با نصف آن خشخاش كوبيده كه مثل نان بپزند ، رافع صداع ( سردرد ) گزم و با گل كاشفه ( گل رنگ گياهى شبيه زعفران كه در شيرينىها و نان‌پزىها استفاده زعفران از او ميكنند . ) رفع بلغم لزج و خارش و دانه‌هاى خارش‌دار و گير و سدد مىكند . آشاميدن جوشاندهء جو با عناب و انجير و سپستان و پرسياوشان در رفع درد سينه و سرفه مجرب مىباشد . شيرهء جو كه خيسانده و كوبيده شيره بكشند رفع اسهال گرم صفراوى مىكند . گذاشتن خمير نيمگرم آرد جو بر روى ورم گرم ، هرچند سفت و سخت