جعفر شهرى باف
202
طهران قديم ( فارسى )
آلوبالو - گيلاس علاج امراض : فشارخون ، قى و غثيان ، خون و صفرا ، خشكى مزاج ، كرم و انگل ، ضعف باء ، سنگ كليه با طبيعت سرد و خشك و قابض ، مفيد حال گرممزاجها و بلغمىها و روان طبعها . آلوبالو مسكن تشنگى و فرونشاننده حدّت خون و صفرا بوده معدههاى گرم را قوت ميدهد . آلوبالو معدههاى روان را بسته غثيان و التهاب را رفع مىكند چون دانه آلوبالو را كوبيده شيره بكشند و با يك دهم آن رازيانه بخورند سنگ مثانه را ريخته ، سوزش مجراى بول را بر طرف ميسازد . خشك آلوبالو قابضتر از تازهء آن و چون دانهء او را با پنبهء كهنهء گرم نرم كوفته فتيلههاى باريك ساخته در احليل بگذارند رفع جراحت مجراى بول و بول ديرآيند را علاج مىكند ، در اين عمل مرد و زن فرق نميكند . گيلاس سرد و تر و ملينطبع و زودگذر بخلط غالب ، يعنى در زيادى صفرا داخل بلغم شده ، در سودا وارد سودا مىشود . گيلاس محرك باء حرارتىمزاجها ، اما بعد از طعام مورث تخمه ( كرم - انگل ) و ضعف معده مىباشد . گيلاس خشكى و زبرى حلق و شش را فايده كرده ميان دو طعام بهترين وقت صرف آن مىباشد . صمغ هر دو گرم و خشك و جلادهنده و نيرودهنده و چون به مقدار نخودى از آن نرم كرده بخورند سرفه را قطع و باء را تقويت و سنگ كليه را ذوب و اشتها را تحريك و خشونت حلقوم را بر طرف و زخمهاى باطنى را التيام ميدهد . چون صمغ اين دو را كوبيده با آب خمير كرده بمالند رنگ رو را روشن و پوست را تميز ميسازد .