جعفر شهرى باف
126
طهران قديم ( فارسى )
آن را تهيه ميكردند » ، روتختى ، روفرشى « 111 » ، پادرى « 112 » ، دمپائى « 113 » ، پشت سر اينها طبق اسباب بزك مانند آئينه دستى ، آئينه سربخارى ، مجرى « 114 » ، عطر دان ، گلابپاش ، بادبزنهاى حصيرى ، وسمهجوش ، شانه ، قيچى ، فر « 115 » ، مقّاش « 116 » . ديگر : طبق يا طبقهاى اسباب حمام مثل : طشت ، طاس « 117 » ، مشربه « 118 » ، لگن ، لگنچه ، سينى زير پا « 119 » ، سينى كوچك ، سينى بزرگ ، لگنچهء حنا ، آئينهء دستى « 120 » ، قوطى « 121 » جاى پيه و چربى ، قوطى سفيدآب .
--> ( 111 ) . پارچهاى ضخيم از كتان راهراه در رنگهاى سفيد و خاكسترى كه براى نظافت و حفظ از آفتاب به روى فرش ميكشيدند و فرش واقعيشان بشمار ميآمد ، مگر در ضيافتها و مهمانيها كه برچيده شده خود فرش در معرض ديد و استفاده قرار ميگرفت . ( 112 ) . قاليچههاى كوچك كه جلو در يا ميان درگاه جهت گرفتن خاك و گل ته كفش توى خانه ميگستردند . ( 113 ) . كفش توى خانه . ( 114 ) . جعبههائى در ابعاد 30 * 20 با رويهء مخمل و گل ميخهاى ريز ظريف با چفت و در و بعضى با قفلهاى كوچك توى كار ، جاى لوازم آرايش . ( 115 ) . وسيلهء پيچ و تاب دادن مو . ( 116 ) . موچين ، موكن ، براى برداشتن زير و روى ابرو . ( 117 ) . ظرف مسى شكمدار با تهى باريك و دهانى فراخ كنگرهدار . ( 118 ) . ظرف آبى براى حمام به صورت استوانه با شكمى اندك فرو رفته ، بعضى قلمكارى شده ، با لبى كنگرهدار . ( 119 ) . سينىاى بدون كنگره ، با لبهاى كوتاه براى قرار دادن زير پا و خاصيتش در گذشته ذكر شد كه زنها آن را جهت محفوظ ماندن از كثافات و آلودگىهاى زمين حمام زير پا ميگذاشتند . ( 120 ) . آئينهاى گرد در قابى مس ، يا نقره ، يا طلا براى حمام كه به قير چسبانده شده آب به آن نفوذ نمينمود . ( 121 ) . براى خيس دادن چرك از چربى استفاده ميكردند و آن چربى را كه پيه يا وازلين بود در -