جعفر شهرى باف

526

طهران قديم ( فارسى )

چراغ و مانند آن و علامت آن پردهء كرباسى ضخيمى بود كه به در آن آويخته داخل را از خارج مستور مينمود و نداشتن وسايل پذيرائى در سربينهء آن مانند لنگ و حوله و چاى و قليان و چپق و غيره كه جزو اسباب حمام خصوصى هر زن بود كه وسيلهء خود او يا خدمتگار و يا دلاك به حمام ميرسيد . حمام‌هاى اشتراكى حمام ديگرى هم در محلات خلوت بود كه از اذان صبح تا اول آفتاب مردانه بود كه با داشتن لنگ‌ها به جرزها و روشنائى چراغ از مردها پذيرائى ميكرد و از آن به بعد با جمع شدن لگن و دولچه و ابزار گرمخانه و لنگ‌هاى داخل سربينه و برداشتن لنگ‌هاى حمام از جرزهاى بيرون و خاموش كردن چراغ و آويختن پرده ، زنانه مىشد كه تا غروب در اختيار بانوان قرار ميگرفت . اين حمام‌هاى تكى از آن جهت ساخته مىشد كه محل و مشترى گنجايش دو حمام زنانه و مردانه نداشت و همان يك حمام ، مردم آن را تكافو مينمود و بر سر در اين حمام‌ها تابلوئى به اين صورت نصب مىگرديد : ( از اذان صبح تا اول آفتاب مردانه و از اول آفتاب تا اذان مغرب زنانه مىباشد كه از مشتريان محترم با كمال احترام پذيرائى مىشود ) با بيرون رفتن آخرين مشترى مرد و رفتن دلاك و برخاستن استاد از تخت حمام هم بود كه زن استاد به جاى استاد بالاى تخت مىنشست و دلاك‌هاى زن با بقچه سينى مشترىهاى خود وارد مىشدند و حمام زنانه مىگرديد . اسباب حمام هر زن بايد اسباب حمام مخصوص داشته باشد اگر چه منحصر به يك لنگ ( شلّهء گلى ) « 128 » و طاس و دولچه باشد و از اين رو اسباب حمام زن‌ها متشكل از اين چند صورت بود : اسباب حمام فقرا كه با بغچهء كوچكى كه لنگ و حوله و سرخشك‌كن و

--> ( 128 ) . نوعى چلوار به رنگ سرخ آتشى .