جعفر شهرى باف

252

طهران قديم ( فارسى )

كالسكه ، كه اطاقش به انواع پوشيده و باز ، طبق حاجت سرنشينان آن ، از زن و مرد ساخته ميشدند . تخت روان براى يك خانوادهء چند نفره كه قاطرى به جلو و قاطرى به عقبش ميبستند و نردبان روى قاطر عقبى براى سوار و پياده شدن مسافران آن و در عقبشان دو رأس قاطر حامل كجاوه ، در طرفيت دو مسافر كه هر يكشان در يك اطاقك آن مينشستند .