محلات شهر تهران داراى پنج محله بود به اين شرح : اول - محله عودلاجان : محدود به خيابان جليل آباد ( خيام ) و ارك كاخ گلستان و بيوتات سلطنتى تا ناصريه ( ناصر خسرو ) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهرى شرقى و بازار عودلاجان يا بازار كليمىها و محله كليمىها و پامنار « 10 » و جنوب خيابان چراغ گاز يا چراغ برق ( امير كبير ) و ميدان توپخانه ( ميدان سپه ) . دوم - محله سنگلج : محدود به خيابان خيام تا انتها و از شمال تا ميدان حسن آباد و خيابان شيخ هادى و باستيون « 11 » و پهلوى جنوبى ( اميريه ) و پل امير بهادر ( خيابان بين ميدان شاهپور و سه راه اميريه ) و بازارچه قوام الدوله تا خيابان خيام . سوم - محله بازار : حدود سه راه مسجد شاه ( انتهاى خيابان ناصر خسرو ) در امتداد خيابان جباخانه ( خيابان بوذرجمهرى ) تا انتهاى بازار بزرگ ( بازار بزازها ) و بازار چهل تن . در جنوب و متمايل به طرف شرق تا خيابان ماشين دودى يا گارماشين ( خيابان رى ) . چهارم - محله چاله‌ميدان يا چالى ميدان : محدود به حدود جنوب بازار چهل تن و امامزاده سيد اسماعيل و ميدان مال‌فروشها و ميدان امين السلطان و گمرك و خانىآباد و دروازه غار و پاقاپوق ( ميدان اعدام يا ميدان محمديه ) .

--> مالكيت بدهند . به اين ترتيب خندق‌ها پر شد و روى آنها ديواركشى و خانه‌سازى كردند . نامرغوب‌ترين آنها خندق‌هاى دو طرف خيابان شاهرضا بود كه مىگفتند زمينش شنى است و خاك رس ندارد به درد خشت زدن نمىخورد و كمتر كسى به تصرف آنها ميل مىنمود . ( 10 ) . از بازار عودلاجان تا پامنار نام محلات شرق تهران ، از شرق خيابان ناصر خسرو تا خيابان سيروس . ( 11 ) . انبار اسلحه و مهمات قشون كه ابتدا با ديوارهاى چينه‌اى و چند برج گلى محصور بود و بعدها ديوار و برج آن با آجر ساخته شد و اكنون قسمتى از آن به صورت فروشگاه ارتش درآمده است .