جعفر شهرى باف
140
طهران قديم ( فارسى )
كه با نرمكردهى مغز پسته روى آنها نام پنج تن ( اللّه ، محمد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين ) نقش شده كه با سليقه آويزان مىكردند و زرورقهاى نازك بريده كه با اشكال خاصى به آنها شكل داده از لابلاى آنها گذرانده تا بيرون دكان را آذين مىكردند ، علاوه بر چراغهاى كوچك و بزرگ بلور و بارفتن حبابدار كه گله به گله بر روى اجناس طشتكهاى داخل و خارج مىگذاردند همراه گلدانهاى چينى و شيشه و بلور الوان گل كاغذىدار كه كنار و گوشهء طاقچه چوبىها قرار مىدادند ، غير از سر طاسهاى برنجى دستهدار و بىدسته و چوبپرهاى پارچهاى و پر طاووس كه براى كشيدن جنس و گردگيرى به كار مىبردند . آجيلفروش و اما خود آجيلفروش را لازم بود بدلايل ذيل مردى پاكيزه صورت و ظاهر الصلاح بوده باشد از آنجا كه اكثر فروشش را آجيلهاى خيراتى و نذرى و مخصوصا آجيل مشكلگشا در برمىگرفت ، چنانچه از شرايط دكان او بود كه بايد رو به قبله يعنى درش به طرف جنوب باز شود ، چه اين نيز از شروط خريدن آجيلهاى نذرى بود كه از دكانهاى خلاف آن كه درهايشان به طرف شرق و شمال و مغرب بوده باشد راست نميآمد ؛ بنا بر اين ، در اين صورت تماما آجيلفروشها با سر تراشيده و ريش يك قبضه و دو قبضه « 28 » و عرقچين و عمامهء شيرشكرى ، و در صورت سيادت با سرپيچهاى سبز و سياه ديده مىشدند ، همراه قباى بلند سهچاكى « 29 » و شال كمر و دستهاى حنابسته و موى خضاب كرده و دستمال روى شانه و لنگ جلو كمر كه در ميان كسبه از نظيفترين بشمار مىآمدند .
--> نعلبكى يا هر اندازه كه مىخواستند درآورده در روغن رويش خلال پاشيده ، بانورد بخورد داده صاف مىكردند . بهترين سوهان مخصوص قم بود ، چنان كه بهترين گزها را در اصفهان پخته ، نام صحيح سوهان ، سوان مىباشد . ( 28 ) . ريشى كه در يك مشت جمع شود و درازتر از آن نباشد يك قبضه محسوب مىشد و دو مشت آن دو قبضه به حساب مىآمد ، اصلاح آن را هم به سلمانى به همان اسم قبضه دستور مىدادند . ( 29 ) . قبايى ساده و يقه هفت كه از جلو باز بود و دو چاك در پهلوهايش محاذى چاك جيبهاى بلند آن مىدادند .