جعفر شهرى باف

138

طهران قديم ( فارسى )

بلونى « 14 » هاى مرباجات مىگذاردند و نقاط خالى ديوار را سينى بشقابهاى كوچك و بزرگ نقش‌دار و آيينه دستىهاى عكس‌دار « 15 » و بىعكس آويخته بالاى هر يك بادبزن گل آفتاب‌گردان‌هاى كاغذى و پر طاووس قرار مىدادند . زير منبر كه كته‌مانند به صورت انبار درآمده بود اجناس اضافى را جا داده جلو آنها را باز متقال قرمز مىكشيدند و گونىهاى لب برگردان كردهء امتعه را جلوشان قرار ميدادند و به صورت داخل دكان ، بيرون دكان را منبروار از پشت پيشخوان گونىهاى امتعه چيده ، طشتك لاوكها را به ترتيب منبر جلو آنها نهاده ، بساط را با زيبايى هر چه تمامتر تا وسط بازار و معبر مىكشيدند كه در اينجا باز اجناس كم ارزش را جلو دست و قيمتىها را عقب‌تر ، تا پربهاترين را كه دور تر قرار مىدادند . پيشخوان نيز عبارت بود از ميز طويلى كم عرض يا سكويى ساخته شده از آجر كه رويش قاليچه يا متقال قرمز كشيده شده تخته الوار رنده‌ديده‌اى از درازا رويش نهاده شده ترازويى شائينى « 16 » ( شاهينى ) كه كفه‌هايش روى الوار قرار مىگرفت با زنجيرها و كفه‌هاى برنجى از بالاى آن مىآويختند و سنگ وزنه‌هاى هشت ضلعى منقش مفرغى كه روى آن جلو ترازو گذاشته طشتك برنجىاى براى دخل پول كنار ديگر كه سنگ خرده‌هاى ( سير ) « 17 » و ( نيم سير ) و ( چهار مثقال ) « 18 » را در آن مىريختند و جعبه گزها و قوطى سوهان ( سوان ) ها را كه اطراف پيشخوان مثلثى شكل بالا آورده وسيلهء جلب نظر مىساختند . بعد از آن زينت طاق و فضاى دكان بود كه نهايت سليقه در آن به كار مىرفت تا آن حد كه شايد بهتر از آن ميسر نميگرديد . نخست طاق دكان را اگر چوبى يا از تير و حصير بود با پارچه‌هاى مانند چيتهاى گلدار پوشانيده اگر ضربى و پوشش آجر بود سفيد و رنگ و نقاشى نموده

--> ( 14 ) . شيشه‌هاى كوتاه شكم‌دار ضخيم با دهان گشاد ، جاى ترشى و مرباجات . ( 15 ) . دور آيينه‌ها را غالبا گل و برگ زده منقش مىساختند . ( 16 ) . ترازوئى از تسمهء ضخيمى از آهن ، با مدبرى در وسط جهت آويختن و دو قلاب از دو طرف كه بر آنها كفه ميآويختند . ( 17 ) . هر سير يا يك سير معادل 75 گرم . ( 18 ) . يك چهارم سير ، مساوى تقريبى 20 گرم .