ارتش راه يافته بودند . ولى چهارچوب اصلى ، همان ساختار قديمى را نشان مىدهد . شگفتى در اين بود كه بيشترين فرقه‌هاى نظامى افغانستان در مناطقى تشكيل شد كه ساكنان اصلى و باشندگان آن مناطق ، عسكرى نمىكردند و نظر به بافت قومى و ارتباط با حاكمان كشور ( چه شاه و چه رؤساى جمهور ) از اين وظيفهء ملى معاف بودند . به نمودار زير كه ساختار تشكل اردو و محل استقرار فرقه‌ها را در عصر صدارت داوود خان به نمايش مىگذارد توجه كنيد . افغانستان در آن دوره ، سه قول اردو داشت : 1 - قول اردوى مركزى شامل فرقه‌هاى 7 ريشخور ، 8 قرغه و 11 ننگرهار كه مقرّ اصلى آن در كابل بود . 2 - قول اردوى قندهار كه در آن‌وقت فقط فرقه 15 قندهار آن فعال بود ) 3 - قول اردوى پكتيا شامل فرقه‌هاى 12 گرديز ، 14 غزنى و 25 خوست . 4 - فرقه 17 در هرات . 5 - فرقه 18 در مزارشريف . 6 - فرقه 20 نهرين بغلان . تعداد افراد اردو در اين دوره به 80 هزار نفر مىرسيد . « 1 » هرگاه وقايع تاريخى افغانستان به دقت ارزيابى شود ، نكات قابل‌توجهى به شكل سمبوليك خودنمايى مىكند . از جمله يكى دربارهء تعداد كوچيهاست كه ما در آخرين مقالهء توسعه و بازسازى افغانستان درباره آمارگيرى جمعيت كشور به آن اشاره كرديم . ديگرى تعداد ارتش افغانستان است كه از همان ابتداى شكل‌گيرى ارتش منظم در عصر

--> ( 1 ) . اردو و سياست ، ص 35 و 36 .