امريكايى و . . . بيشترين اجناس وارداتى را تشكيل مىدهند . سياست وارداتى اجناس طورى تنظيم شده بود كه اقتصاد ملى به هيچ وجه نمىتوانست رشد كند و وسائل ساخت خود كشور به فروش برسد . نمونهء بارز آن وارد كردن البسهء كهنه امريكائى به نام ليلامى است كه فابريكه‌هاى نسّاجى كشور را راكد مىكند و دهها نمونهء ديگر وجود دارد كه جاى بحث آن در اينجا نيست . تجارت خارجى در افغانستان تجارت به شيوهء سرمايه‌هاى خصوصى و دولتى صورت مىگيرد . به‌طور ساده‌تر مىتوان گفت در افغانستان تجارت بدون قانونى رايج است . هرچه سرمايه‌داران خارجى و تاجر و سرمايه‌دار طرف معاملهء آنها خواستند ، جنس وارد افغانستان مىكنند . اجناس لوكس اروپايى ، امريكايى و جاپانى در بازارهاى كشور فراوان يافت مىشود . درحالىكه مردم از گرسنگى جان مىدادند ، سرمايه‌هاى ملى ما صرف سگرت ، شامپو ، صابونهاى خوشبو و خوشرنگ ، رنگ مو ، لب‌سرين ، پوقانه ، عروسكهاى گوناگون ، لباسهاى شيك و پارچه‌هاى گران‌قيمت مىشد كه 95 % مردم در حقيقت قادر به خريدن آنها نبودند ولى در اثر چشم و هم‌چشمىها مىخريدند . در ازاى اين‌همه اجناس لوكس و غير ضرورى ، بادام ، پسته ، كشمش ، پوست قره‌قل ، پنبه ، چهارمغز ، پشم ، پوست ، قالين ، گليم و . . . به خارج صادر مىشد . شايد مبالغه‌آميز نباشد اگر بگوييم كسانى اين وسايل و محصولات را تهيه مىكنند كه خود هرگز از آنها استفاده مطلوب نكرده و