در افغانستان به شكل ابتدايى بوده ، در دشتها و دره‌ها ، رمه‌هايى از بز و گوسفند و شتر و در آباديها پاده‌هايى از گاو و خر مشغول چرا هستند . شيوه‌اى كه در كشورهاى ديگر براى پرورش گوشت و شير استفاده مىشود ، تا هنوز در افغانستان رايج نيست . با وجود آن تاكنون گوشت بسيار كم از خارج به افغانستان وارد مىشود . البته اين خودكفايى ، از يك واقعيت ديگر هم نشأت مىگيرد ، اين‌كه مردم افغانستان قناعت‌پيشه‌اند و هرگاه شرايط مناسب نباشد ، مىتوانند مدتها بدون گوشت گذران كنند . مالدارى به منظور تهيهء گوشت ، شير ، روغن و پوست صورت مىگيرد . پوست قره‌قل كه از گوسفندهاى قره‌قلى يا دم‌دار افغانستان به دست مىآيد ، يكى از اقلام مهم صادرات تجارت خارجى اين كشور را در بازار اروپا و امريكا تشكيل مىدهد . از پشم بز و گوسفند و شتر در افغانستان پارچهء پشمى ، گليم ، قالين ، شال و برك مىبافند . مقدارى از اين محصولات به خارج صادر مىشود مثل قالين و گليم . گاو براى شير و گوشت ، و اسپ و خر براى سواركارى و باربرى در سراسر افغانستان تربيت مىشود . گذشته از مالدارى ، مرغدارى هم به شكل ابتدايى خود رايج بوده و هردهقان و غير دهقان چه در شهر و چه در روستا ، تعدادى مرغ خانگى را براى گوشت و تخم‌مرغ پرورش مىدهد . مرغدارى مدرن و پيشرفته فقط در مؤسسات زراعتى دولت ديده مىشود . حيوانات ، همچون انسانها از آب جويها ، نهرها ، چاهها ، چشمه‌ها و كولهايى كه از آب باران پر مىشوند ، استفاده مىكنند . اين آبها منشأ دهها مرض حيوانى و انسانى است ، زيرا در افغانستان آب تصفيه شده خيلى كم است و فقط در شهر كابل و چند شهر ديگر ، آن هم به شكل ابتدايى وجود دارد و نمىتواند نياز مبرم مردم را به آب برآورده سازد . ممكن است در شهر كابل آب خوردنى از نل باشد ، ولى آبى كه با آن ظروف و