جهادى عليه فرهنگ و ادبيات ساير مليتها به راه انداخته شد ، در قدم اول رقيب و هماوردى براى خود نيافت چرا كه فرهنگيان مليتهاى تازه سربلند كرده ، توان مقابله را به خود نمىديدند . امّا تشكيل دولت موقت پيشاور و توجيه شدن آن از سوى شوراى ثقافتى جهاد ، حالت ترس و انتظار در فرهنگيان ديگر اقوام به وجود آورد كه اين انتظار با قدرت‌گيرى مجاهدين در كابل و انحصار قدرت توسط يك جناح به پايان رسيد ، همزمان با موضع‌گيرى سياسى ، موضعگيرى فرهنگى شكل تازه‌اى به خود گرفت . از چهار كتلهء بزرگ قومى ، زبانى ، مذهبى و منطقه‌اى ، سه كتله در قالب رسمى و به شكل دولتى وارد صحنهء فرهنگ و ادبيات رقابتى شدند و تنها كتلهء چهارمى نظر به همان خصلت انتظاركشى ، نتوانست در قالب دولت درآيد . به‌طور نمونه ، راديو و تلويزيون كابل و هرات و نشريات دولتى سابق ، به حمايت از قوم تاجيك و توجيه اقتدار حكومت آقاى ربانى و آقاى مسعود پرداختند . راديو و تلويزيون چهارآسياب و برخى نشريات پاكستان به حمايت از پشتونها و اقتدار آقاى حكمتيار مشغول شدند . راديو و تلويزيون بلخ به حمايت از مليتهاى محروم و در رأس آن ، قوم ازبك و شخص ژنرال دوستم به‌پا خاست . در اين ميان تنها شيعيان و در رأس آن حزب وحدت اسلامى و شخص استاد مزارى كه نه راديويى داشتند و نه روزنامه‌اى ، از اين رقابت تا حدودى عقب افتادند ، زيرا نشريات حزب وحدت اولا به سبب عدم امكانات و ثانيا بر اثر عدم برنامه‌ريزى و تقويت از سوى مسئولان ، جوابگوى اين نياز مبرم در آن شرايط حساس نبود . لذا انتظار اقدام جدّى و ابتكارى از سوى اغلب مسئولان ذيربط شيعه در اين زمينه ، نظر به دشوارى كار ، عملى بيهوده بود . اين موضوع براى فرهنگيان دردآشنا قابل‌تحمل نبود و بار حقارت