- در شوروى زمينه‌سازى قدرتهاى چندگانه به جاى قدرت واحد در شرف تكوين بود . سال 1369 براى افغانستان سال اميدوارى و نااميدى بود . گاهى تبليغات جهانى به جايى مىرسيد كه بسيارى گمان مىكردند قضيه به زودى حل خواهد شد و گاهى برعكس اين راه را خيلى طولانىتر از حد معمول نشان مىدادند . تلاشهاى سياسى با گذشت زمان شدت بيشترى به خود گرفت و تقريبا تمام احزاب در اين ميدان وارد بازى شدند . در سال هفتاد با تمامى اختلافات ، در يك چيز اتفاق‌نظر وجود داشت و آن مبارزهء سياسى بود . ايران و پاكستان مىكوشيدند براى افغانستان يك راه حل پيدا كنند كه لااقل خود را از معضل مهاجرين اين كشور ( كه بالاترين رقم مهاجرين كشورهاى جهان را به خود اختصاص داده بود ) رهايى بخشند . روى اين هدف به تاريخ 6 / 6 / 1370 يك دوره مذاكرهء فشرده بين مقامات ايرانى ، پاكستانى ، احزاب مجاهدين مستقر در ايران و پاكستان ، در تهران صورت گرفت . در اين دور مذاكره همچون گذشته‌ها آقايان سياف ، حكمتيار و خالص شركت نداشتند . يكى از شركت‌كنندگان گروه‌هاى پيشاور در مصاحبه با روزنامهء رسالت فاش كرد كه عربستان سعودى گروه‌هاى مقيم پيشاور را از شركت در كنفرانس تهران ممانعت كرده است . او كه خواسته بود نامش فاش نشود ، گفته بود : « نظاميان پاكستانى كه عمدتا از گروه‌هاى راديكال و افراطى حمايت مىكنند ، آقاى حكمتيار و دو گروه ديگر را به عدم شركت در اجلاس سه‌جانبهء تهران تشويق كرده‌اند . » وى همچنين گفته بود : « چند روز پيش تركى فيصل رييس سازمان اطلاعات و امنيت عربستان در ملاقات با رهبران مجاهدين از آنان خواست كه در