بيشتر نمود يك حكومت قومى و خويش‌خورانه مشاهده مىشد . . . اگر درست دقت شود ، كشاكشهاى بعدى تقريبا از همين‌جا شروع شد و سالها ادامه پيدا كرد ، چرا كه احزاب پيشاور سعى مىكردند تا حكومت پدر ميراثى افغانها را بارى ديگر در كشور حاكم كنند ، هرچند كه تا آن وقت نيز حاكم بود . ولى وجود چند نفر غير پشتون در رژيم كودتايى كابل ، بيشتر از خود ماهيت رژيم خشم پشتونهاى مسلمان را برانگيخته بود . با اين‌كه طرح تجزيه‌گونهء افغانستان ابتدا از سوى خود پشتونها ريخته شد ، بعدها با اقدامات ديگران در اين زمينه ، پشتونها ابراز نگرانى كردند . . . تركيب حكومت موقت اوليه ، تركيبى انحصارى - منطقه‌اى بود و روى اين اصل ، خيلى زود در بين بنيانگذاران اين دولت اختلافهايى بروز كرد . آقاى گيلانى از تصميمات دولت خود اظهار بىاطلاعى مىكرد و اين روشى بود كه هميشه از سوى وى اتخاذ مىشد . اين اقدام آقاى گيلانى ضربهء محكمى بر پيكر دولت موقت بود . پس از آن ، آقاى ربانى با اين‌كه به حكومت موقت رأى اعتماد داده بود ، اين‌بار پيشنهاد كرد كه يك شوراى 200 نفره از تمامى مناطق تشكيل شده به دولت انتقالى رأى اعتماد بدهد . در آن اوضاع ، از سوى شوراى ائتلاف هشتگانهء مقيم ايران ، طرح « شوراى انقلاب » پيشنهاد شد كه به نوبهء خود اميدواريهاى زودگذرى را به وجود آورد . از آن تاريخ به بعد بيشتر توجه مردم ما و جهانيان روى تشكيل دولت موقت مشترك جلب شده بود و رفت‌وآمدهايى در اين‌باره صورت گرفت و انتظار مىرفت قبل از خروج نيروهاى روسى از افغانستان يك دولت به اصطلاح فراگير از تمامى اقشار ملت كه در برگيرنده حقوق تمامى مليتها باشد ، به وجود آيد .