براى استراحت و عياشى جست‌وجو مىكرد . لذا پس از يك سال حكمروايى در قندهار ، پايتخت زمستانى را به پيشاور برد و چهار ماه زمستان را در پيشاور و بقيه سال را در كابل بسر مىبرد . تن‌پرورى او باعث شد كه مردم سرزمينهاى تصرف شده توسط احمد خان ، يكى پس از ديگرى علم مبارزه و آزاديخواهى بردارند و چنين بود كه دورهء تيمور شاه بيشتر به جنگ با مردم تحت سلطه كشور سپرى شد . او مثل ساير شاهان افغان ، ولايات كشور تحت سلطه را بين فرزندان خود تقسيم كرده بود . فرزند بزرگ او همايون والى قندهار ، فرزند دوم او محمود والى هرات ، فرزند ديگرش عباس والى پيشاور ، زمان حاكم كابل و شاه شجاع والى غزنه و زابلستان بودند . اينجا بود كه پس از مرگ تيمور شاه در سال 1207 قمرى ( 1793 م ) هركدام از فرزندان او دعوى پادشاهى سر دادند و حكومت مركزى دچار يك جنگ و درگيرى خانوادگى شد . حكومت فرزندان تيمور شاه كشاكش تصاحب قدرت به جايى رسيد كه احتمال مىرفت در صورت ادامه وضع ، شيرازه حكومت اين خانواده از هم بپاشد . بنابراين بزرگان دورانديش براى خاتمهء اين درگيرى خانوادگى جرگه قبايلى را پيشنهاد كردند . چرا كه : « شهزاده زمان از نظر سن پنجمين پسر تيمور شاه و از نظر لياقت و كفايت بزرگ‌ترين پسر او بود . او بعد از تدفين پدر تمام شهزادگان خاندان شاهى را به غرض شمول در جرگهء بزرگان و انتخاب پادشاه