ولايت پشتون‌نشين جنوب و جنوب شرقى نزديك نصف تعداد كل را تشكيل مىدهند كه با اضافه شدن نمايندگان پشتون ساير ولايات به‌طور قطع اكثريت نمايندگان از قوم پشتون بوده‌اند و مردم هزاره كه يك‌سوم يا كمتر جمعيت كشور را تشكيل مىدهند ، بدون مبالغه ده نماينده نداشته‌اند . و همين‌طور قوم ازبك . اين وضع تا آخر حكومت ظاهرخانى ادامه يافت و در زمان داوود هم تغيير چندانى ديده نشد ، زيرا در لويه جرگه سال 1355 داوود خان ، باز هم نمايندگان براساس ولسواليها انتخاب شدند و اكثريت را قوم پشتون به خاطر داشتن ولسواليهاى زياد - نه جمعيت زياد - تشكيل مىدادند به‌طور نمونه : 1 - ارزگان : 9 نماينده « 1 » 2 - بادغيس : 5 نماينده 3 - باميان : 5 نماينده 4 - بدخشان 6 نماينده 5 - بغلان : 4 نماينده 6 - بلخ : 9 نماينده 7 - پروان : 10 نماينده 8 - پكتيا : 15 نماينده 9 - تخار : 7 نماينده 10 - جوزجان : 6 نماينده 11 - زابل : 7 نماينده 12 - سمنگان : 4 نماينده 13 - غزنى : 15 نماينده 14 - غور : 6 نماينده 15 - فارياب : 8 نماينده 16 - فراه : 9 نماينده 17 - قندوز : 7 نماينده 18 - قندهار : 13 نماينده 19 - كابل : 11 نماينده 20 - لغمان : 5 نماينده 21 - لوگر : 5 نماينده 22 - ننگرهار : 21 نماينده 23 - نيمروز : 4 نماينده 24 - هرات : 12 نماينده

--> ( 1 ) . كه احتمالا فقط سه نفرشان هزاره بوده‌اند .