دفن كردند در حظيره شاه شجاع « 344 » . شيخ مشرف الدين مصلح سعدى « 345 » از افاضل صوفيه بود و در بقعه شيخ كبير مجاور بود و حظى وافر از آداب داشت و مرتاض و مجاهد بود و با نفس خود در كارزار بود بدرستى كه حق تعالى ابواب معرفت از هدايت امور بر وى گشاده كرد و در احوال معرفت ميگفت و وصف متصوفه در كلمات ميكرد و بيشتر اشعار در رهگذار طريق كه ميرفت ميگفت چنانچه سخن او ظاهرى دارد كه عوام از آن حظ دارند و باطنى دارد كه خداوندان عقل و فهم دريابند و كلمات ابيات او موزونست به ميزان طريقت و مكنون است در وى اسرار حقيقت و مسافرت بلاد كرد و در اقاليم گشت و زيارت خانه خداى كرد چندبار پياده و در بت‌خانه‌ها درآمد و بتها را شكست و او را واقعه‌ها دست داد و صحبت شيخ شهاب الدين عمر سهروردى دريافت و با وى در كشتى نشست و ديدار بسيارى از اولياء الله كرد و ميگويند كه سقائى ميكرد در بيت المقدس و در بلاد شام نيز مدتى مديد تا زمانى كه خضر عليه السلام بديد و او را از زلال افضال بچشانيد بعد از آن بشيراز مراجعت كرد و احوال او مستقيم بود . و كرامتهاى بسيار ديد و جاهى رفيع و عزتى منيع داشت و خانقاه بساخت و طعام به فقرا و مساكين ميداد و طايفه مسلمانان قصد زيارت وى ميكردند و روايت احسان او بخاص و عام ميرسيد و از سماط انعام او مرغان و چهارپايان مىبردند و ميگويند كه امير اصيل الدين عبد الله از جهت شرع و تقويت امور چندان رعايت

--> ( 344 ) - در آثار عجم ص 478 گويد : « در بعض از كتب ديده‌ام نوشته‌اند بهاء الدين عبد الصمد نامى كه از علماء راسخ بوده و تصنيفاتى دارد از جمله كتاب مكارم الشريعة و قوانين در منطق و او نيز در سنهء مذكوره [ 786 ] وفات كرده برابر قبر شاه شجاع قريب بكوه دفن است اين فقير قطعهء از سنگ او را يافتم كه در صحرا افتاده بود » . ( 345 ) - جها : شيخ مصلح سعدى - الشيخ مشرف الدين مصلح بن عبد الله السعدى الشيرازى ( شد الازار ) .