سفر آخرت ميساخت تا وقت وفات و او را در مقبره جنوبيه دفن كردند . مولانا عماد قزوينى « 317 » عالمى خاضع خاشع كامل متواضع بود كه علماء بزرگ ديده بود و ملازمت بزرگان كرده بود و انواع فنون و اصناف علوم از ايشان فراگرفته بود و حظى وافر و تمام از عبادات و طاعات داشت و اوراد بسيار در ساير اوقات ويرا بود و خطى نيكو مى - نوشت چنانچه مثل او نمىنوشتند و در سال هفتصد و هفتاد و دوم وفات كرد « 318 » و او را دفن كردند در طرف مصلى رحمت الله عليه . شيخ قطب الدين محمد ايجى « 319 » عابدى كثير الخير دائم الذكر بود دلى سليم و طريقهء مستقيم

--> ( 317 ) - مولانا عماد الدين محمود القزوينى - ( شد الازار ) . ( 318 ) - توفى فى سنه خمس و ثمانين و سبعمائه ( شد الازار ) . ( 319 ) - الشيخ قطب الدين محمد بن عبد الله بن محمد الفسيرجانى الايجى ( شد الازار ) . فسيرجانى بفاء و سين مهمله و ياء مثناة تحتانيه و راء مهمله و جيم و الف و نون و سپس ياء نسبت ، و از نسبت « ايجى » كه بلافاصله بعد از « فسيرجانى » در عنوان متن ذكر شده و از سياق حكايت آتى الذكر كه بنقل از ترجمهء فارسى كتاب حاضر بقلم پسر مؤلف در شرح احوال صاحب ترجمه ذكر مىشود ميتوان استنباط نمود كه فسيرجانى به ظن بسيار قوى بلكه تقريبا بنحو قطع و يقين ناحيهء يا قصبهء بوده است از توابع ايج ، و ايج يا ايگ در قرون وسطى شهر معروفى بوده است از بلوك امروزى اصطهبانات فارس و مدت چندين قرن پاىتخت ملوك شبانكاره بوده است و اكنون نيز باقى است و قريه‌ايست واقع بمسافت چهار فرسخ در جنوب شرقى قصبهء اصطهبانات ، و قصبهء اصطهبانات واقع است در بيست و هشت فرسخى جنوب شرقى شيراز ( فارسنامهء ناصرى ج 2 ص 175 ، 178 ، 224 ) ، - در فارسنامهء ابن البلخى و انساب سمعانى و معجم البلدان ياقوت و نزهة القلوب حمد الله مستوفى و شيرازنامه و تاريخ آل مظفر از محمود گيتى و فارسنامهء ناصرى و آثار عجم و كتب و نقشه‌هاى جغرافياى جديد و « اسامى دهات كشور » طبع اداره كل آمار و ثبت احوال سنهء 1323 شمسى و « فهرست اسامى نقشه‌هاى اركان حرب ايران طبع وزارت جنگ سنهء 1321 شمسى اصلا و ابدا ذكرى از فسيرجان به نظر نرسيد و تقريبا قطعى است كه ديگر امروز موضعى يا ناحيهء به اين اسم در خاك فارس وجود ندارد ، حاشيه علامه قزوينى .