أبو القاسم جنيد الشيرازي ( مترجم : عيسى بن جنيد الشيرازي )
32
شد الإزار في حط الأوزار عن زوار المزار ( مزارات شيراز ) ( ملتمس الأحباء ) ( تذكره هزار مزار ) ( فارسى )
فرزندان « 37 » ايشان « 38 » كه در آن زميناند « 39 » از بزرگان و نيكوان و عالمان عامل و قاضيان عادل و فقيهان كامل و ديگران « 40 » از واعظان گوينده و فاضلان رونده بر نهج راستى و طريق استقامت صادق و حقشناسان عاشق و درويشان واثق كه جمعى « 41 » از ايشان ذكر كردهاند مزارات « 42 » و شمردهاند « 43 » در مكانهاى عبادات چون شيخ ابو الحسن ديلمى « 44 » كه مشيخه نوشته است و رباط و مسجد بر آن پيوسته و ساخته است و ديگر شيخ ابو شجاع صاحب مقاريضى « 45 » كه مزارات ساخته است و بتكميل « 46 » پرداخته است و ديگر فقيه حسين سلمان « 47 » و مولانا معين الدين احمد ذهبى « 48 » و
--> ( 37 ) - مد : مريدان - ( بطور قطع و مسلم فرزندان اصلح است زيرا در متن شد الازار ابنائه آمده است ) . ( 38 ) - جها : آن . ( 39 ) - مد : و مريدان ايشان كه در زمين از بزرگان . . . ( 40 ) - جها : و ديگر آثار . ( 41 ) - جها : واثق جمعى . ( 42 ) - جها : و مزارات . ( 43 ) - جها : مزارات شمردهاند . ( 44 ) - شيخ ابو الحسن ديلمى كه ظاهرا اسم او چنان كه از شيرازنامه ص 99 استنباط مىشود على بوده از معاصرين شيخ كبير ابو عبد الله محمد بن خفيف متوفى در سنه 371 بوده و تأليفى داشته در مشيخه فارس يعنى در شرح احوال مشايخ عرفاى آن مملكت و تأليفى ديگر نيز داشته در شرح احوال شيخ كبير سابق الذكر و كرامات او و حكايات راجع به او ( نقل باختصار از حواشى شد الازار بتصحيح علامه قزوينى ) . ( 45 ) - مقصود شيخ ابو شجاع محمد بن سعدان مقاريضى متوفى در سنه 509 است كه تأليف مشهورى داشته معروف به مشيخه مقاريضى در شرح احوال مشايخ فارس در سه طبقه و بعدها بكثرت استعمال كلمه مشيخه را از آن حذف كرده فقط مقاريضى ميگفتهاند يعنى كتاب مشيخه مقاريضى . ( 46 ) - جها : مزارات ساخته و بتكميل . ( 47 ) - يعنى فقيه صائن الدين حسين بن محمد بن سلمان متوفى در سنه 664 كه او نيز كتابى در شرح احوال مشايخ فارس داشته موسوم به ( تاريخ مشايخ فارس ) . . . نقل باختصار از حواشى شد الازار . ( 48 ) - يعنى معين الدين احمد بن شهاب الدين ابى الخير بن ابى الفضل بن عز الدين مودود زركوب مؤلف كتاب شيرازنامه و متوفى در سنه 789 - زركوب كه مؤلف كتاب حاضر آن را به ذهبى تعريب نموده در اصل لقب مودود مذكور جلد سوم صاحب شيرازنامه بوده ولى بعدها تمام اولاد و اعقاب عز الدين مودود مشهور به همين لقب شده بودهاند .