در رباط خواجه فخر الدين « 63 » كه مشهور است بفخرآور « 64 » و خواجهء كريم و صالح بود و معتقد صلحا و مربى علما و خيرات بسيار و مبرات بىشمار داشت رحمت الله عليه . شيخ محمد زنجانى « 65 » عالمى محقق بود و خويهاى نيكو داشت و در صحبت بزرگان و علما حاضر ميشد و از براى محبت او اصفيا راه مىيافتند . فقيه « 66 » گفت چندان تواضع و تخلق نموده بود با خلايق كه چون وفات كرد در جنازه او همه اهل شهر حاضر شدند از نيكوكاران و بدكاران ، و مدفن او در همسايه ساداتست در مصلى « 67 » .

--> ( 63 ) - ما نتوانستيم بنحو قطع و يقين معلوم كنيم كه اين صاحب فخر الدين مشتهر بفخرآور كه بوده است ، ولى بقرينهء اينكه لقب وى فخر الدين بوده است و نيز بقرينه تعبير مؤلف از او به صاحب كه در قرون وسطى اين لقب از نعوت خاصهء وزرا بوده و ديگر بقرينهء اينكه بتصريح مؤلف وى رباطى در شيراز ساخته بوده و بتصريح شيرازنامه ص 145 مسجدى نيز در آنجا بنا نهاده بوده و بالاخره بقرينهء اينكه مؤلف در حق او گويد « كان صاحبا كريما معتقدا للصلحاء مربيا للعلماء له خيرات كثيرة و مبرات اثيرة » از مجموع اين قراين معلوم مىشود اولا كه اين شخص وزير بوده است و ثانيا اينكه وى مردى خير و نيكخواه و صاحب خيرات و مبرات و بانى رباط و مسجد بوده و در تربيت علما و فضلا ميكوشيده ، حال گوئيم اين نعوت و اوصاف ببهترين كسى كه ميتواند منطبق باشد بلاشك بامير ابو بكر فخر الدين ابو بكر بن ابو نصر حوايجى وزير معروف اتابك ابو بكر بن سعد بن زنگى است كه مردى بغايت نيك‌فطرت و سخى و خير و جوانمرد و در تشييد ابنيهء خيريه و رباطات و سقايات و حمامات و مساجد و اوقاف داره و رقبات جاريه و صدقات باقيه و دستگيرى ايتام و ارامل و تربيت ائمه و افاضل و بذل اموال و وفور انعام و امثال اين خلال پسنديده فى الواقع عزيز مصر مروت و كريم عرصهء فتوت بوده است و صاحب وصاف در فصل راجع بسلطنت اتابك ابو بكر مذكور وصف بسيار مؤثرى از اين شخص مفطور بر اعمال خير نموده كه انسان از خواندن آن بىاختيار بر روان اين وزير عديم النطير و ساير اين گونه جوانمردان رحمت ميفرستد - حاشيه علامه قزوينى . ( 64 ) - جها : فخر اسود . ( 65 ) - جها : شيخ احمد زنجانى - الشيخ ابو عبد الله محمد بن ابى يزيد الزنجانى . ( 66 ) - يعنى فقيه صائن الدين حسين بن محمد بن سليمان صاحب كتاب مشايخ فارس . ( 67 ) - توفى فى سنة سبع و اربعين و ستمائة و دفن خلف مشهد السادات يقرب المصلى ( شد الازار ) .