كرد و او را در زاويه خود ، همسايه مشهد حريصى دفن كردند در بقعه زركوب . شيخ محمود زركوب « 94 » عارفى ربانى صمدانى بود كه متأسى بطريقه اقوام به بذل و بخشش و ايثار بود و چيزى هرگز ذخيره نميكرد و مواسا با كوچك و بزرگ ميكرد و پند مردم ميداد و چند سال نصيحت مسلمانان از بهر خداى ميكرد و هر روز از براى قضاى حوائج مسلمانان ميگشت و چون شب ميشد به نماز سنت مشغول ميشد و با مسكينان و بيچارگان و غمگينان چيزى مىخورد و هرگز بزينت دنيا مشغول نميشد و از طريقه خود تجاوز نميكرد و اختيار فقر « 95 » از بهر خود كرده بود و جامه صبر و رضا پوشيده بود . مؤلف كتاب ميگويد در مجالس و خلوات او مىبودم و الفاظ و منشأت و اشعار او مىشنودم و بر صحت حال و استقامت افعال او گواهى ميداد . متوفى شد در سنه هفتصد و چيزى « 96 » و او را در بقعه عامره خود دفن كردند . مولانا معين الدين احمد « 97 » برادر عالم فاضل متقى كامل وى است كه درس در مدرسه

--> ( 94 ) - الشيخ عز الدين محمود بن الشيخ شهاب الدين ابى الخير بن ابى الفضل ( شد الازار ) . ( 95 ) - مد : فقرا . ( 96 ) - ( سنه هفتصد و چيزى ) با مراجعه بشد الازار و تبعيت از روش مترجم در ضبط تواريخ وفات اضافه گرديد . ( 97 ) - مولانا معين الدين احمد بن ابى الخير ( شد الازار ) . اين شخص خود مؤلف شيرازنامه و برادر صاحب ترجمهء بلافاصله قبل است ، و نام و نسب كامل او از روى مقايسهء مجموع مواضعى كه در شيرازنامه بنام خود و نام آباء و اجداد خود اشارتى كرده با يكديگر و نيز با مواضعى در كتاب حاضر كه در آن اشارهء ببعضى از افراد اين خاندان زركوب شده ) از قرار ذيل است : ابو العباس معين الدين احمد بن شهاب الدين ابى الخير حمزة بن ابى - الفضل حسن ( ظ ) بن عز الدين مودود ذهبى مشتهر بزركوب بن ابى الفضل محمد بن معين الدين محمود اصفهانى شيرازى .