سيد بهاء الدين حيدر « 48 » از زهاد و سادات و عباد شيراز بود و روايات و اجازات در حديث و تفسير و غير آن دارد و كتابى در تصوف تصنيف كرده است و به دو صنف نموده اول كتاب المصباح لاهل الصلاح « 49 » نام كرده و دوم را كتاب المفتاح لاولى النجاح « 50 » مسمى فرموده و در سلك آن طريقه غزالى ذكر فرموده و بدانكه آداب از خال خود سيد اصيل الدين عبد الله فراگرفته بود و كتاب مفاتيح از وى روايت مىكند و حسبة لله وعظ ميفرمود و نصيحت خلايق ميكرد و هيچ ريا و سمعه « 51 » با آن نبود و تكلفها ترك ميكرد و دنيا نميخواست و در آمدن دنيا و رفتن غمناك و شاد نميگشت و به خط شريف او شعرى ديدم كه اين معنى داشت : شعر دوست از دشمنت چو پيدا شد * دوست را گير و دشمنان بگذار ديدن و خوردن طعام و شراب * نفع و ضرش ببين مخور بسيار « 52 » امير تاج الدين محمد بن حيدر « 53 » اوست كه در طريقه وعظ و نصيحت و مقامات مشار اليه بود و

--> ( 48 ) - السيد بهاء الدين حيدر بن السيد عربشاه الحسينى . ( شد الازار ) . ( 49 ) - مد : كتاب المغيبات لاهل الصلاح . ( 50 ) - مد : كتاب المفتاح الاول النجاح . ( 51 ) - لايخالطه رياء و لا سمعه ( شد الازار ) . ( 52 ) - جها : نفع و خيرش ببين مجو بسيار . عدوك من صديقك مستفاد * فلا تستكثرن من الصحاب فان الداء اكثر ما تراه * يكون من الطعام او الشراب ( شد الازار ) . ( 53 ) - نام اين شخص در ابتداى شرح‌حال وى در هيچ‌يك از دو نسخه مد و جها نيامده است بلكه شرح‌حال نامبرده بدون عنوان در دنبال شرح‌حال سيد بهاء الدين حيدر ذكر شده است و چنين براى خواننده تصور مىشود كه عبارات مربوط بشرح‌حال امير تاج الدين محمد متعلق به سيد بهاء الدين حيدر است بخصوص كه بلافاصله بعد از شرح‌حال وى عنوان امير تاج الدين محمد آمده و در -