مولانا شمس الدين ابو المفاخر بن المظفر الشيرازى باغنوى « 27 » استاد علما و فخر و زين فضلا بود در عهد خود و عالمى فاضل متبحر بود كه علوم از قاضى سراج الدين مكرم فراگرفت و معاصر امام فخر الدين رازى بود و مدح او ميكرد و كتب او ميساخت « 28 » و امام فخر الدين دعا و ثناى او ميگفت و مكتوبها بوى مينوشت و روايات از شيخ ابو الفتوح عجلى « 29 » و آنان كه در طبقه او بودند مىنمود و شيخ شهاب الدين سهروردى را ديده بود و روايت از وى ميكرد و در راه حجاز تا بغداد بعضى از كتاب عوارف بر شيخ شهاب الدين خوانده بود و ميان اصول و فروع و معقول و منقول جمع ميكرد و تصنيف كردن بر وى غالب بود « 30 » از هشتده « 31 » سالگى و اول تصنيف كه كرد در آن سن بود كه مشايخ استحسان آن نمودند و بر وى آثار قبول ظاهر شد و در عربيت و فقه و حساب و طب و غير آن تصنيف بسيار كرد از آن جمله يكى كتاب اربعين است كه

--> ( 27 ) - مولانا شمس الدين ابو المفاخر عمر بن المظفر بن روزبهان بن طاهر ( شد الازار ) . ( 28 ) - و ينشر كتبه ( شد الازار ) . ( 29 ) - يعنى ابو الفتوح منتجب الدين محمود بن خلف بن احمد بن محمد العجلى الاصفهانى از مشاهير فقها و وعاظ و زهاد شافعيه ، در سنهء ششصد هجرى در اصفهان وفات يافت و در همانجا مدفون شد ، صاحب روضات الجنات كه خود از اهالى اصفهان است در جلد اول از كتاب مزبور كه در سنهء 1271 هجرى قمرى باتمام رسيده گويد كه « قبر او هنوز الان در دار السلطنهء اصفهان مشهور است » ، ولى فعلا در زمان ما كه متجاوز از نود سال از آن تاريخ ميگذرد براى راقم اين سطور با وجود سئوال از چند نفر از اهالى محل معلوم نشد كه آيا هنوز قبر وى در آن شهر باقى است يا آنكه در نتيجهء اين همه تغييرات و تبديلاتى كه در اين طول مدت بخصوص در اين بيست سى سالهء اخير در قبور اكابر سلف در جميع نقاط ايران بدست عمال جهال عوام كالانعام به عمل آمده قبر وى نيز در جزو ساير آثار مطموسهء بزرگان ايران از ميان رفته است ، - عجلى در نسبت صاحب ترجمه بكسر عين مهمله و سكون جيم و در آخر لام قبل از ياء نسبت منسوب است بعجل بن لجيم كه قبيلهء مشهورى است از عرب از بنى ربيعة الفرس ( رجوع شود براى اطلاع از شرح احوال صاحب ترجمه بابن خلكان ج 1 ص 71 - 72 ، و سبكى 5 : 50 ، و روضات الجنات ج 1 ص 101 ) - حاشيه علامه قزوينى . ( 30 ) - جها : و در تصنيف كردن غالب بود . ( 31 ) - جها : هيجده .